ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ 3η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ – Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2018

ΛΑΚΩΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΦΡΑΓΚΗ

ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ 3η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 

Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2018

ΖΩΝΤΑΝΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Αξιοποιώντας τις όμορφες, αλλά και δύσκολες μέρες των Χριστουγέννων που πλησιάζουν, κάναμε σήμερα προσομοίωση οικογένειας:

Μια αστική οικογένεια με το ζευγάρι, μια 12χρονη κόρη κι έναν 6χρονο γιο, καθώς και την πεθερά της νύφης. Είχαν να συζητήσουν τι θα κάνουν τα Χριστούγεννα. Αυτό έδωσε την ευκαιρία να αναδυθούν οι δυναμικές, οι αλληλεπιδράσεις, οι χαρακτήρες και τα συναισθήματα των μελών της οικογένειας :

Μια οικογένεια που «ο καθένας προσπαθεί να φτιάξει τα πράγματα όπως τον βολεύουν».

Μια πεθερά που κακομαθαίνει τα παιδιά, είναι ελεγκτική, κυριαρχική μορφή, επιβλητική που ήθελε να «γίνεται το δικό της, όπως πάντα» , που ένιωθε «αγανακτισμένη κι απογοητευμένη μέχρι να τους πείσει».

Ένας γιος – σύζυγος «λίγο διχασμένος» που «προσπαθούσε να βρει ισορροπία» ανάμεσα στη γυναίκα του και τη μητέρα του, έτσι ώστε «να γίνει και αυτό που ήθελε το ζευγάρι, αλλά να μη χαλάσει και το χατίρι της μαμάς του», «πολύ μπερδεμένος και αγχωμένος, διότι κάθε χρόνο περνά την ίδια ταλαιπωρία».

Μια σύζυγο «λίγο εκνευρισμένη με την πεθερά της «που συνεχώς ανακατεύεται, αλλά και με το σύζυγό της που δεν την υποστηρίζει και δε μιλάει μπροστά στη μητέρα του», διότι «αν μιλούσε, θα γινόταν ακόμα χειρότερα», όπως ισχυρίζεται ο ίδιος. Εξάλλου «έτσι τον μεγάλωσε η μητέρα του, γι’ αυτό δεν μπορεί να μιλήσει καθόλου».

Μια κόρη στην προεφηβία που νιώθει «βαρετά, γιατί κάθε χρόνο γίνονται τα ίδια» αλλά και χαρούμενη που τελικά «τα βρήκανε» και θα πάνε και στα χιόνια.

Ένας γιος νοιάζεται τους γονείς του («τους κουράσαμε» ), αλλά και ανησυχεί ταυτόχρονα ( «γι’ αυτό δε μας θέλουν μαζί στο ταξίδι» ).

Τα άλλα μέλη του σεμιναρίου που ήταν σε ρόλο παρατηρητή εστιάστηκαν στα εξής :

Σημαντικό και δύσκολο το θέμα των Χριστουγέννων, διότι «πώς να τα κουμπώσεις όλα;».

Ο άντρας ήταν σαν να μην υπήρχε, κι αυτό τους απογοήτευε .

Η γιαγιά ήταν κουραστική. Οι γονείς ήταν «υπό στη γιαγιά, έκαναν πίσω στα θέλω τους και υποχώρησαν»

Δεν ερωτήθηκαν τα παιδιά, κι ίσως να ένιωσαν απόρριψη.

Δεν υπήρχαν όρια.

Είναι ένα από τα «κακά της ελληνικής οικογένειας να μένουν πεθερικά και ζευγάρι πάνω – κάτω».

Εγώ εστιάστηκα στο ότι πρέπει να μιλάνε όσο γίνεται πιο συγκεκριμένα, να ακουστούν όλες οι «φωνές», να εκφραστούν ( κυρίως ) οι ανάγκες του καθενός και να προσπαθήσουν να τις συνθέσουν, έτσι ώστε όλοι να είναι ικανοποιημένοι και κανείς να μη νιώθει ηττημένος. Επίσης έδωσα έμφαση και στην παγίδα των Χριστουγέννων : Απ΄τη μια θέλουμε να χαλαρώσουμε, απ΄την άλλη όμως δεν πρέπει να μας ρουφήξουν οι δυναμικές που αναδύονται. Ούτε να το περιμένουμε από το πλαίσιο ( δεντράκια, φωτάκια, μελομακάρονα, δώρα κτλ.) , ούτε από τις συγκυρίες ούτε από τους άλλους. Χρειάζεται να είμαστε στο τιμόνι της ζωής μας, διότι «αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που κοιτάς» κι ίσως τις χάσουμε τις μέρες αυτές.

Γι’ αυτό ας ευχηθούμε όχι μόνο «καλά Χριστούγεννα» , αλλά «ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!»

Νίκος Μαρκάκης