ΛΑΚΩΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΦΡΑΓΚΗ
ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ 4η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ
Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2019
ΜΕΛΕΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗΣ
Αφού ανταλλάξαμε ευχές για το νέο έτος 2019, μπήκαμε σε ρόλους πατέρα, μητέρας και 6χρονου παιδιού ( Α΄ δημοτικού) και μελετήσαμε τις αλληλεπιδράσεις των μελών τα οικογένειας αυτής. Το πρόβλημα της οικογένειας και της δασκάλας στο σχολείο ήταν πως ο Φαμπιάνο πήγαινε συχνά πυκνά στην τουαλέτα, με ότι αυτό συνεπάγεται για τη δασκάλα, το μάθημα και την οικογένεια του παιδιού.
Αναλύσαμε τα προσωπικά ημερολόγια με τις σκέψεις και τα συναισθήματα που έγραψε ο κάθε ρόλος, καθώς και τις δυναμικές που αναδύονταν μέσα από αυτά, αλλά και από το Εδώ και Τώρα, μιας και τα μέλη της οικογένειας μπήκαν και σε διάλογο μεταξύ τους.
Ανακουφιστήκαμε όταν διαπιστώσαμε πως το παιδί ( και γενικότερα τα παιδιά ) όχι μόνο δεν έχει ( το ), δεν είναι ( το ) πρόβλημα, αλλά και πως «σπρώχνει» την οικογένεια να αλλάξει, να βελτιωθεί, να αναβαθμιστεί…, διότι είχε κολλήσει σε προηγούμενο στάδιο ανάπτυξης ως οικογένεια. Το πρόβλημα δεν είναι τα χαρακτηριστικά του μέλους, αλλά ο τρόπος που αλληλαντιδρούν τα δρώντα μέλη. Το πρόβλημα δεν ήταν το άτομο αλλά η σχέση τους, ο τρόπος που επικοινωνούσαν. Γι΄αυτό στη Συστημική Σχολή δε θεραπεύουμε άτομα, θεραπεύουμε σχέσεις…
Διαπιστώσαμε πως όσο η μητέρα πίεζε το παιδί να σταματήσει το σύμπτωμά του, τόσο το άγχωνε με αποτέλεσμα να του αυξάνει το σύμπτωμα αντί να του το μειώνει!
Είδαμε ότι η απουσία του πατέρα από το οικογενειακό γίγνεσθαι επιδρά αρνητικά στο παιδί, σε ηλικία μάλιστα που έχει απόλυτη ανάγκη το πρότυπο του άντρα, για να ταυτιστεί με αυτό.
Διαπιστώσαμε πόσο σημαντική είναι η εκπαίδευση των γονέων, έτσι ώστε όχι μόνο να μη δημιουργούν πρόσθετο βάρος στο παιδί τους – παρά την αγάπη τους και την καλή τους πρόθεση – αλλά και για λόγους πρόληψης.
Συγκλονιστήκαμε, όταν διαπιστώσαμε ότι το παιδί φτάνει στο σημείο να τιμωρεί τον εαυτό του, να κάνει κακό στον εαυτό του ( στην προκειμένη περίπτωση με το να μην τρώει και να πηγαίνει συνεχώς στην τουαλέτα ), για «να τιμωρήσει τους γονείς του» ( όπως είπε ο ίδιος ο Φαμπιάνο ) που δεν είναι συγκινησιακά παρόντες και δεν ξέρουν πως να διαχειριστούν βασικά θέματα διαπαιδαγώγησης ( οι γονείς όχι μόνο δεν είχαν προετοιμαστεί – ενημερωθεί – εκπαιδευτεί για την ομαλή μετάβαση του παιδιού τους από το νηπιαγωγείο στο Δημοτικό, όχι μόνο δεν καλλιεργούσαν την αυτονομία του ως όφειλαν, αλλά ενίσχυαν και την προσκόλλησή του σε προηγούμενα στάδια ανάπτυξης).
Ταρακουνηθήκαμε όταν καταλάβαμε πως η αγωνία του γονέα και η ανάγκη του να λυθεί γρήγορα το πρόβλημα, τον «σπρώχνει» να κάνει πράγματα που στρέφονται ακόμα και εναντίον του παιδιού του.
Επιβεβαιώθηκε λοιπόν, για άλλη μία φορά το ρηθέν «Μεγαλώνω» τα παιδιά μου, «μεγαλώνοντας» τον εαυτό μου.
Ο Φαμπιάνο απαλλάχτηκε από το σύμπτωμά του και ανακουφίστηκαν όλοι, όταν αποδομήθηκε ο παλιός τρόπος επικοινωνίας των μελών, και κυρίως του ζευγαριού, και αναδομήθηκε εκ νέου με τρόπο λειτουργικότερο.
Φύγαμε όλοι ευχάριστα προβληματισμένοι…
Νίκος Μαρκάκης
Αφήστε μια απάντηση