Ξεκινήσαμε τη συνάντηση συζητώντας για το γενικότερο πλαίσιο μέσα στο οποίο «κολυμπάει» η σύγχρονη αστική οικογένεια, διαπιστώνοντας ότι είναι δυσλειτουργικό, συγκρουσιακό έως και τοξικό. Με τα γεγονότα να τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, με την αβεβαιότητα να είναι το μόνο βέβαιο, με το ασταθές να είναι το μόνο σταθερό, με τη συμπλοκότητα να αυξάνεται συνεχώς, με τη ραγδαία κοινωνική αλλαγή, με τους ρόλους του άντρα και της γυναίκας να μην είναι ξεκάθαροι, χωρίς συγκεκριμένο μοντέλο οικογένειας, με τα ποσοστά των διαζυγίων να αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, ειδικά τώρα με τον κορωνοϊό, με τον αριθμό των γάμων και των γεννήσεων να μειώνονται, τον αλκοολισμό, τη χρήση ουσιών, την ανεργία, την κατάθλιψη, τις αυτοκτονίες, τις ατέλειωτες ώρες μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης και του κινητού, το «κοκτέιλ» καθίσταται πολύ εκρηκτικό για να το διαχειριστεί κανείς… Αγωνία, φόβος, αποσταθεροποίηση… Από πού θα πάρουμε βοήθεια ;
Βοήθεια θα πάρουμε από τον εαυτό μας και την κοινότητα των Δικών μας. Είναι η όαση μέσα στην έρημο… Αυτό λοιπόν που βοηθάει, όχι μόνο να κρατηθούμε όρθιοι, να επιβιώσουμε από τα ψυχοκοινωνικά προβλήματα που μας ταλανίζουν, αλλά και να χαρούμε τη ζωή μας είναι το να βάλουμε τάξη μέσα μας, να εκπαιδευτούμε σε νέες δεξιότητες, να αυξήσουμε τον βαθμό της διαφοροποίησής μας, της προσωπικής μας ευθύνης και της προσωπικής μας δέσμευσης στο στόχο μας. Αυτό ακριβώς θα επιχειρήσουμε και φέτος στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση – δυστυχώς – στη Σχολή Γονέων : την αναβάθμισή μας, την ανέλιξή μας, το «μεγάλωμά» μας.
Και αυτό το δικό μας μεγάλωμα είναι που θα μεγαλώσει και τα παιδιά μας. Κρατάμε ό,τι είναι λειτουργικό στο σήμερα και στο αύριο και πετάμε ό,τι είναι δυσλειτουργικό, συγκρουσιακό, τοξικό, βάζοντας στη θέση του κάτι θετικό, λειτουργικό.
Ως εκ τούτου, στην πρώτη μας αυτή συνάντηση, δώσαμε έμφαση στα παρακάτω βασικά σημεία :
* Απενοχοποιήσαμε το λάθος. Όποιος μαθαίνει έχει δικαίωμα στο λάθος. Λάθος είναι να παραμένεις στο λάθος , παρόλο που βλέπεις ότι οι συνέπειες είναι αρνητικές.
* Πετάξαμε τις τύψεις και τις ενοχές που αποτελούν τροχοπέδη στην αλλαγή.
* Ενσταλάξαμε ελπίδα, βλέποντας ότι υπάρχουν ( κάποιες ) απαντήσεις στα θέματα που μας καίνε και ότι δεν είναι λόγια και θεωρίες κούφιες, αλλά εφαρμοσμένη ψυχολογία.
*Είδαμε ότι η οικογένεια δεν είναι απλά μια συνάθροιση προσώπων, αλλά και οι σχέσεις μεταξύ τους. Οι σχέσεις αυτές, ο τρόπος επικοινωνίας, τα μοτίβα είναι εξίσου σημαντικά ( αν όχι σημαντικότερα ) από τα αλληλεπιδρώντα μέλη, διότι είναι αυτά που καθορίζουν την ποιότητα της επικοινωνίας.
* Η Οικογένεια είναι συγκοινωνούντα δοχεία, και γι΄αυτό μια αλλαγή στο άτομο, επιφέρει αλλαγές σ’ όλη την οικογένεια, με αποτέλεσμα το πρόβλημα του μέλους να καθίσταται πρόβλημα όλης της οικογένειας, που όλοι πρέπει να μετακινηθούν κι όλοι πρέπει ν’ αλλάξουν προς το λειτουργικότερο, έτσι ώστε να μειωθεί ή/και να εξαφανιστεί το σύμπτωμα.
* Είδαμε ότι καλός γονέας στις μέρες μας δεν είναι ο θυσιασμένος γονέας, αλλά ο χαρούμενος γονέας, που παλεύει τη ζωή του, που είναι μέσα στα όνειρά του και τους στόχους του, παρά τις όποιες δυσκολίες, αποτελώντας έτσι ένα υπέροχο πρότυπο για το παιδί του.
* Στόχος του γονέας είναι να αυτοκαταργηθεί σταδιακά, έτσι ώστε το παιδί όχι μόνο να απογαλακτιστεί ομαλά, αλλά να γίνει ηγέτης, γονέας του εαυτού του. Γι’ αυτό ο γονέας χρειάζεται να υπηρετεί την αυτονομία του παιδιού του κι όχι να καλύπτει δικές του ανάγκες, εις βάρος του παιδιού του.
* Είδαμε ότι οι αρνητικές ταμπέλες ( «είσαι τεμπέλης, φυγόπονος, άχρηστος» ) όχι μόνο δε βοηθάνε, όπως πιστεύουμε, αλλά, το αντίθετο, ασκούν βία στους ανθρώπους – πόσο μάλλον στα παιδιά-, πετυχαίνοντας το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα.
* Μετακινήσαμε το κέντρο βάρους από το πρόβλημα στη λύση, από την αρνητική στη θετική ψυχολογία. Στην προοπτική, στο μέλλον, στη λειτουργικότητα. Κι όσο αυξάνεται η λειτουργικότητα, τόσο μειώνεται η δυσλειτουργία. Εμψυχώνουμε, ενθαρρύνουμε, υποστηρίζουμε, τα παιδιά μας, τα αγαπάμε και τα αποδεχόμαστε άνευ όρων. Προτείνουμε συγκεκριμένες ρεαλιστικές προτάσεις για συγκεκριμένο πρόβλημα.
Οι γονείς έμειναν πολύ ικανοποιημένοι από τη συνάντηση, παρά την όποια αποσταθεροποίηση που τους προκάλεσα. Αναμενόμενη, διότι έχουμε να ξεριζώσουμε δυσλειτουργικά μοτίβα επικοινωνίας, να φυτέψουμε τους νέους σπόρους και να τους φροντίσουμε για να βλαστίσουν. Όπως σε μια ανακαίνιση. Τα πράγματα χειροτερεύουν πριν καλυτερεύσουν…
Καλή συνέχεια ….
Νίκος Μαρκάκης
Ψυχολόγος – ψυχοθεραπευτής & δάσκαλος
Πρόεδρος του εργαστηρίου ψυχολογίας «ΣΥΝΗΧΗΣΗ»
210.42.20.969 – 697.79.79.062
