Αφού δώσαμε και πήραμε τις πατροπαράδοτες ευχές για το νέο σχολικό έτος, και συστήθηκα στα νέα μέλη, κάναμε πρώτα δυάδες και μετά τετράδες ( ήμασταν 47 άτομα, 34 γυναίκες και 13 άντρες ) με στόχο από απλή συνάθροιση ανθρώπων να γίνουμε ένα, να γίνουμε σώμα, να γίνουμε ομάδα.
Στη συνέχεια ένας άντρας έκανε τον πατέρα και μια γυναίκα την 4χρονη κόρη του, που του ζήτησε να της πει ένα δικό του παραμύθι. Ο πατέρας συζητώντας με την κόρη, της διηγήθηκε το παραμύθι της πεταλούδας.
Αφού είδαμε τα συναισθήματα των δύο μελών ( πατέρα – κόρης ) , ξαναγύρισαν στις μικρές ομάδες και συζήτησαν τι τους καθρέφτισε το παραμύθι και τι διδάχτηκαν, τι κατάλαβαν για τον εαυτό τους από αυτό.
Εξέφρασαν κατόπιν τα συμπεράσματά τους και τις απόψεις τους και ακολούθησε συζήτηση.
Εγώ έδωσα έμφαση στο ότι η ζωή μεγαλώνει, προχωράει κυρίως μέσα από «χαστούκια» και «πένθη». Ο γονέας που έχει π.χ. έφηβο γιο , πρέπει να «πενθήσει» το ότι το παιδί του δεν είναι πια παιδί, αλλά έφηβος, να αποχαιρετήσει το παλιό και να καλωσορίσει το νέο, τη νέα κατάσταση. Να διδαχτεί, να αλλάξει ο ίδιος ( π.χ. να δίνει περισσότερο χώρο, χρόνο , ισχύ στον έφηβο, αλλά και να ζητά περισσότερη ευθύνη από αυτόν ). Το μεγάλωμα των παιδιών έχει ρίσκο, έχει αποχωρισμό, άρα και πολλή αγωνία, πόνο, ανασφάλεια, φόβο. Πρέπει να τα αντέξει ο γονιός.
Ό,τι το παιδί είναι σε θέση να το κάνει μόνο του, καλό είναι, να μην του το κάνει ο γονιός, διότι έτσι βγάζει το παιδί του ανίκανο και το κατσιάζει. Να το αφήνει να κολυμπά μόνο του. Να το βοηθά αφήνοντάς το αβοήθητο. Έτσι θα μάθει «κολύμπι» και θα φτάσει στην «Ιθάκη» του πιο σοφό, πιο «πλούσιο», πιο χαρούμενο. Η αγάπη λοιπόν πρέπει να είναι, «μεγαλωτική», να υπηρετεί ζωή, να αυτονομεί το παιδί.
Νίκος Μαρκάκης
Αφήστε μια απάντηση