ΘΕΜΑ :ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΗΤΕΡΑΣ ΜΕ ΕΦΗΒΟ ΓΙΟ
Αρχικά, για να συνδεθούμε, ζήτησα από τους γονείς να συνεχίσουν την πρόταση «Έρχομαι, διότι ….» Έδωσαν τις εξής απαντήσεις.
«Έρχομαι , διότι
- Συνδυάζω το τερπνόν μετά του ωφελίμου
- Το ‘χω ανάγκη
- Απολαμβάνω ποιοτική «ψυχαγωγία»
- Βλέπω διάφορες οπτικές γωνίες σε ένα θέμα
- Συναντάμε κι άλλους γονείς με τα ίδια προβλήματα και παίρνουμε θάρρος
- Έχουμε 2 ώρες δικές μας, του ζευγαριού
- Μαθαίνουμε, ακούμε, διορθώνουμε, διορθωνόμαστε
- Έχω δει ότι έχω βοηθηθεί. Αν δεν είχα, δε θα ερχόμουν
Στη συνέχεια αναπαραστήσαμε live τη συζήτηση –κόντρα μητέρας με τον έφηβο γιο παρουσία της μικρότερης κόρης. Μπήκαν οι γονείς σε ρόλους : Μητέρας ( Σοφίας ) , πατέρα ( Λεωνίδα ), 15χρονου γιου ( Μιχάλη ), 10χρονης κόρης ( Μυρτώ ). Αυτοί ήταν οι … πρωταγωνιστές. Οι υπόλοιποι γονείς μπήκαν σε άλλους ρόλους : μητρικής πεθεράς, πατρικής πεθεράς, ψυχολόγου, γείτονα, ουδέτερου παρατηρητή.
Αξιοποιήσαμε κατόπιν τα προσωπικά ημερολόγια που έγραψαν τα μέλη της οικογένειας με σκέψεις και συναισθήματά τους, αναδύοντας τη δυναμική της οικογένειας αυτής, τον τρόπο δηλαδή με τον οποίο αλληλεπιδρούν, αλληλοεπηρεάζονται τα μέλη. Βγήκαν στην επιφάνεια λάθη που γίνονται από όλους. Προσπαθήσαμε να βάλουμε στη θέση τους κάτι λειτουργικότερο, για να ανακουφιστεί, να «ανασάνει», να βελτιωθεί όλη η οικογένεια.
Στη συνέχεια, βγήκαν από τους ρόλους και ο καθένας μίλησε για τον εαυτό του, καταθέτοντας «μία σταγόνα αυτογνωσίας», δηλαδή τι κατάλαβε για τον εαυτό του. Είπαν :
- Είναι δύσκολο να μπω στη θέση του άλλου, αλλά με λίγη προσπάθεια κάτι θα γίνει…
- Να μπω στη συζήτηση με «θέση». Το ζευγάρι να δώσει έμφαση στο «εμείς», να έχει δηλαδή κοινή πορεία, αντιμετώπιση, γραμμή.
- Να σταματήσω την υπερπροστασία. Αρκετούς ρόλους έχω επωμιστεί…
- Να διαχειριστώ το θυμό μου.
- Να καταλάβει ο γονέας τις ανησυχίες του παιδιού, αλλά και το παιδί, με συζήτηση και διάλογο, τις ανησυχίες του γονέα
- Να γυρίσω πίσω 25 χρόνια, να θυμηθώ πώς ήμουν έφηβη, και μετά να δω πώς θα συμπεριφερθώ στο παιδί μου.
Κλείσαμε διαβάζοντας τα λόγια του H. Ginott :
«Ξέρω τι χρειάζεται ένα παιδί. Το ξέρω από την καρδιά μου. Χρειάζεται αποδοχή, σεβασμό, συμπάθεια κι εμπιστοσύνη. Χρειάζεται ενθάρρυνση, υποστήριξη, ενεργοποίηση και διασκέδαση. Χρειάζεται τη δυνατότητα να διερευνά, να πειραματίζεται και να πετυχαίνει. Πού να πάρει !!… Χρειάζεται τόσα πολλά… Τα μόνα σημεία στα οποία υστερώ είναι η σοφία του Σολομώντα, η διαίσθηση του Freud, η γνώση του Einstein και η αφοσίωση της Florence Nightingale.»
Αφήστε μια απάντηση