ΘΕΜΑ : ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΝ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ
Και σ’ αυτήν την τελευταία μας γι’ αυτήν τη σχολική χρονιά συνάντηση, αφήσαμε κατά μέρος τις θεωρίες και περάσαμε στην πρακτική εφαρμογή. Οι γονείς έφεραν δικά τους θέματα, τα οποία τα αναλύσαμε, τα συζητήσαμε, τα αξιοποιήσαμε. Μιας και αυτές οι συζητήσεις διέπονται από το ιατρικό απόρρητο, αναφέρω ενδεικτικά μερικά από τα θέματα που αναδύθηκαν:
Όρια : Το παιδί χρειάζεται όρια. Πότε θα διαβάσει, πότε θα κοιμηθεί, πόση τηλεόραση θα δει. Τα όρια όμως πρέπει να είναι ξεκάθαρα μεν, ευέλικτα δε, π.χ. το Σάββατο το βραδάκι ας κοιμηθούν τα παιδιά λίγο πιο αργά για να δουν την ελληνική ταινία στην τηλεόραση. Να βάλουμε όρια ατομικά, ζευγαρικά, οικογενειακά, διαγενεϊκά. Είναι ένας από τους βασικότερους λειτουργικούς παράγοντες.
Αναδύθηκε όπως και στην προηγούμενη συνάντηση και το θέμα του λάθους. Όποιος μαθαίνει έχει δικαίωμα στο λάθος. Το παιδί έχει δικαίωμα στο λάθος. Κι ο γονέας που μαθαίνει έχει δικαίωμα στο λάθος. Είναι επιτρεπτό κι αναμενόμενο το λάθος στην εποχή μας που όλα αλλάζουν τόσο γρήγορα. Είναι όμως ανεπίτρεπτο να μη μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Να μην τα φοβόμαστε λοιπόν, αλλά να τ’ αξιοποιούμε, να διδαχτούμε κάτι από αυτά. Ό,τι δυσλειτουργικό να το πετάξουμε και να δοκιμάσουμε κάποιο άλλο κοκτέιλ…
Μιλήσαμε για τον θυμό. Ο θυμός έρχεται για να μας βοηθήσει, όταν το σύστημά μας δέχεται επίθεση, δηλαδή όταν μας ειρωνεύονται, μας προσβάλλουν, μας κοροϊδεύουν, μας αμφισβητούν κτλ. Ο εαυτός μας έχει ανάγκη αυτοπροστασίας και ο θυμός τον βοηθάει να δείχνει πιο φοβιστικός. Άρα υπηρετεί την επιβίωσή μας. Όμως χρειάζεται μεγάλη προσοχή, διότι, όταν μπει στα κόκκινα, λέμε και κάνουμε πράγματα που μετά το μετανιώνουμε, αλλά είναι ήδη αργά, γιατί το κακό έχει γίνει και δε γυρίζει πίσω. Προσπαθούμε λοιπόν να παρακολουθούμε τον θυμό μας κι όταν δούμε ότι περνάει τα επιτρεπτά όρια, να διακόψουμε τη συζήτηση και να κάνουμε διαχείριση θυμού.
Μιλήσαμε και για τα καυγαδάκια και την κρίση στο ζευγάρι. Οι κρίσεις πλέον είναι καθημερινό φαινόμενο. Είναι σημάδι κι ότι η σχέση είναι ζωντανή. Το θέμα είναι πώς καυγαδίζουμε και πώς κλείνουμε τον καυγά, π.χ. μουτρωμένοι. Το σημαντικό είναι να αξιοποιήσουμε την κρίση και να καταλάβουμε κάποια πράγματα για τον εαυτό μας ( π.χ. όσο γκρινιάζει η σύζυγος στον σύζυγο, τόσο τον διώχνει, τόσο τον χάνει, δεν τον κερδίζει ), να καταλάβουμε και πράγματα για τον άλλο, που στον θυμό του πάνω μας δίνει πολλές πληροφορίες για το πώς σκέφτεται και πώς λειτουργεί. Ένας χρυσός κανόνας επικοινωνίας είναι να μη μιλάω για τον άλλο και να του λέω τι να κάνει και τι να μην κάνει, αλλά να μιλάω για τον εαυτό μου σε σχέση με τον άλλον, π.χ. «Αυτό που λες τώρα με κάνει να νιώθω λύπη, απογοήτευση και θυμό, διότι έγινες δικαστής και με δίκασες και με καταδίκασες.»
Τελικά, η αναβάθμιση του γονέα είναι αυτή που αναβαθμίζει και τη σχέση και τα παιδιά μας. Μεγαλώνουμε λοιπόν τα παιδιά μας «μεγαλώνοντας» τον εαυτό μας…
Ήταν μία πολύ εποικοδομητική χρόνιά και όσοι γονείς την παρακολούθησαν έφυγαν με συναισθήματα χαράς, ανακούφισης, ευχαρίστησης, ευγνωμοσύνης και αναμονής για την επόμενη συνάντηση. Ραντεβού τον ερχόμενο Οκτώβριο… Καλή συνέχεια… Νίκος Μαρκάκης
