ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΘΥΜΟΥ
Καθώς το «αεροπλάνο» της σχολής γονέων έχει διανύσει μεγάλο μέρος της διαδρομής κι ετοιμάζεται για προσγείωση, μιας και απομένει μια ακόμα συνάντηση, μπήκαμε σε … «κενά αέρος» , σε δύσκολα θέματα, όπως είναι η αξιοποίηση του θυμού.
Αφού συνδεθήκαμε και ζεστάναμε και τις καρδιές μας, καταγράψαμε – χωρίς ονόματα – ένα συγκεκριμένο στιγμιότυπο από τη ζωή μας στο οποίο θυμώσαμε. Στη συνέχεια διαβάσαμε στην τύχη μερικά από αυτά και καταγράψαμε τις αντιδράσεις τόσο τις δικές μας, όσο και του άλλου προσώπου, το οποίο μας θύμωσε.
Αναλύοντάς τες, όχι γραμμικά, αλλά συστημικά ( πώς τα μέλη ενός συστήματος αλληλοπροσδιορίζονται ), βγάλαμε ένα σπουδαίο συμπέρασμα : Δεν είναι, δε φταίνε τα ελαττώματα του χαρακτήρα και τα «κουσούρια» του άλλου, αλλά ο τρόπος που επικοινωνούμε, αλληλαντιδρούμε, με αποτέλεσμα πολλές
φορές να συντελούμε, ακόμα και αθέλητα, στη δημιουργία της αδυναμίας του άλλου και των αρνητικών αντιδράσεών της, να προκαλούμε αυτό που απευχόμαστε ( αυτοεκπληρούμενη προφητεία ).
Π.χ. ο σύζυγος, ενώ είχε πει στη γυναίκα του ότι θα γυρίσει από τη δουλειά στις 4 ( κι αυτή είχε έτοιμα και ζεστά ζεστά τα μακαρόνια στην ώρα τους ) , ήρθε στις 6, χωρίς να ειδοποιήσει ότι θα καθυστερήσει. Αυτό είχε σαν συνέπεια να απογοητευθεί η σύζυγος, να θυμώσει και να του βάλει τις φωνές, μόλις αυτός γύρισε στο σπίτι. Το αποτέλεσμα είναι ότι κι αυτός θύμωσε, και σηκώθηκε κι έφυγε, πράγμα που θύμωσε ακόμα περισσότερο τη γυναίκα του.
Ο «εχθρός» δεν είναι ο άλλος. Ο εχθρός είναι ο «χορός» του ζευγαριού : οι κινήσεις που κάνει ο καθένας ωθούν το χορό προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Άρα, αυτό που ζητιέται από το ζευγάρι είναι να αλλάξει … χορογραφία. Για να γίνει όμως αυτό, χρειάζεται να εκπαιδευτούν πρώτα, να καταλάβουν πράγματα για τον εαυτό του ο καθένας, και, κατόπιν, και για τη σχέση τους, και μετά, να ενωθούν ενάντια στον εχθρό, στον … χορό.
Το πρώτο βήμα για να αλλάξει ο χορός είναι να αλλάξω εγώ τη ματιά μου, το πώς εγώ βλέπω τα πράγματα : Να τα κάνω να υπηρετούν ζωή, μεγάλωμα … Κι άμα αλλάξω εγώ, αλλάζει και η σχέση ! Να μην περιμένουμε από τον άλλο να κάνει αυτός πρώτος την αρχή.
Ε, κι επειδή Έλληνες είμαστε, και ξέρουμε τον πόνο – θυμό να τον κάνουμε τραγούδι και χορό, κι επειδή ήρθαν κι απόκριες, δε μένει παρά να ευχηθούμε καλούς «χορούς», κυριολεκτικά και μεταφορικά !
Καλές αποκριές !!
Νίκος Μαρκάκης
Αφήστε μια απάντηση