ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ – 4η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ, ΤΕΤΑΡΤΗ, 10 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2018

ΛΑΚΩΝΙΚΗ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΦΡΑΓΚΗ

ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ

4η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ, ΤΕΤΑΡΤΗ, 10 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2018

ΘΕΜΑ : Kαυγάς ζευγαριού

Ξεκινήσαμε τη συνάντησή μας κάνοντας ο καθένας μια ευχή-στόχο για τον εαυτό του για το νέο έτος . Να τι ευχηθήκαμε : «υπομονή, πιο ήρεμη, πιο δυναμική, ελευθερία, ψυχραιμία, συγκαταβατικότητα, πιο δημιουργική, πιο αισιόδοξη προσέγγιση, ύπνο, να φτιάχνω ωραίες εικόνες έτσι ώστε να γίνουν ωραίες αναμνήσεις, λίγο περισσότερο χρόνο για τον εαυτό μου, υγεία, πιο αποτελεσματική / πιο επιλεκτική, περισσότερη εμπιστοσύνη στον εαυτό μου, νέες εμπειρίες, πιο ριψοκίνδυνη, κατανόηση, εκδρομές, να λέω περισσότερα «όχι» χωρίς τύψεις, ποιοτικός χρόνος, η οικογένεια πάνω απ΄ όλα».

Στη συνέχεια, μπήκαμε σε πιο βαθιά νερά, αναλύσαμε τη σχέση και την επικοινωνία ενός ζευγαριού που μάλωσε. Ο άντρας γύρισε καθυστερημένος από τη δουλειά, χωρίς να ειδοποιήσει τη γυναίκα του, με αποτέλεσμα αυτός να είναι κουρασμένος και να μη θέλει να πάνε σινεμά, όπως της είχε υποσχεθεί, ενώ αυτή να είναι θυμωμένη που ούτε τηλέφωνο την πήρε ούτε σινεμά θα την πάει. Το αποτέλεσμα ήταν να ανέβουν οι τόνοι, να καυγαδίσει το ζευγάρι, να κλιμακωθεί η ένταση, ώσπου μπήκαν στη μέση τα παιδιά. Ναι μεν ο καυγάς τελείωσε, αλλά και οι δύο εγκατέλειψαν τη συζήτηση, πληγωμένοι, πονεμένοι, θυμωμένοι. Η κατάσταση έτσι όχι μόνο δε βελτιώθηκε με τη συζήτηση, αλλά χειροτέρεψε. Τα μέλη μπήκαν σε μικρές ομάδες και σχολίασαν τη σχέση του ζευγαριού δίνοντας έμφαση στην έλλειψη επικοινωνίας του, καθώς και στην ανάγκη εξεύρεσης λύσης για το καλό των παιδιών, φτάνοντας και στο σημείο να «κουκουλώσουν» τον καυγά προτείνοντας πρόωρη συμφιλίωση στο ζευγάρι. Πρότειναν να λυθεί η κρίση, αλλά δεν ήξεραν τον τρόπο. Ξέρουν τι να κάνουν, αλλά δεν ξέρουν πώς.

Στη συνέχεια της συζήτησης προτείναμε τις εξής ιδέες, για να εκτονωθεί η κατάσταση:

• Να μη φοβόμαστε τις κρίσεις: Είναι μεν κίνδυνος, αλλά, ταυτόχρονα, είναι και ευκαιρία να διορθωθούν τα κακώς κείμενα.
• Να έχουμε εφικτές – ρεαλιστικές προσδοκίες από τη σχέση μας και από τον άλλο. Οι μεν γυναίκες να μη μιλάνε με τόσο έντονο ύφος («θορυβωδώς» όπως λέει κι ο Goleman) στον άντρα τους, οι δε άντρες να μην αποφεύγουν τη συζήτηση. Το δάχτυλο να μη δείχνει τον άλλο.
• Να μη λέμε στον άλλο τι να κάνει και τι να μην κάνει, αλλά να μιλάμε για τον εαυτό μας, τα δικά μας συναισθήματα και τις δικές μας ανάγκες και μάλιστα με τρόπο που να είναι αποδεκτός από τον άλλο ( π.χ. αν πηγαίναμε κανένα σινεμαδάκι πού και πού, θα ήμουν πιο ήρεμη, πιο τρυφερή, πιο ζεστή σύζυγος. Αν μου τηλεφωνούσες ότι θα καθυστερήσεις, δε θα ήμουν θυμωμένη ούτε θα σου έβγαζα νύχια.)
• Να μιλάμε για ένα συγκεκριμένο θέμα κάθε φορά και να προτείνουμε συγκεκριμένη λύση. Το ζητούμενο είναι μια σύνθεση έτσι ώστε και οι δύο να νιώθουν νικητές και κανείς να μη νιώθει ριγμένος και ηττημένος.
• Να μπαίνουμε στη θέση του άλλου. Π.χ. να καταλάβει η γυναίκα την κούραση του άντρα από τη δουλειά και την ανάγκη του για ξεκούραση, καθώς κι ο άντρας την ανάγκη της γυναίκας του για συντροφικότητα, σεβασμό, νοιάξιμο.