Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014
Αφού ξεκινήσαμε κι εντάξαμε τα νέα μέλη και γίναμε «σώμα», αναδύσαμε αρχές διαπαιδαγώγησης και μάθησης μέσα από προσωπικά βιώματα που είχαμε , όταν ήμασταν εμείς μαθητές.
Στη συνέχεια διαπιστώσαμε μέσα από δύο ιστορίες με κοινό παρονομαστή, ότι το πώς ερμηνεύουμε τα γεγονότα το κρατάμε στα χέρια μας. Εκπαιδευτήκαμε και προπονηθήκαμε να τα βλέπουμε με τέτοιο τρόπο που «υπηρετεί ζωή» που είναι λειτουργικός.
Στην τρίτη μας συνάντηση αναπαραστήσαμε ζωντανά μπροστά μας μια οικογένεια με πέντε μέλη, γονείς, κόρη, γιο, πεθερά, που συζητούσαν πού θα πάνε τα Χριστούγεννα. Κατόπιν αναλύσαμε τις δυναμικές που αναδύθηκαν κατά τη συζήτηση της οικογένειας. Όσο περισσότερο τις καταλαβαίνουμε, τόσο περισσότερο τις ελέγχουμε και τα πράγματα βελτιώνονται.
Τον επόμενο μήνα, αφού βάλαμε τις ευχές για το νέο έτος σε ένα πουγγί, φέραμε μια προσωπική ανάμνηση από τα δικά μας Χριστούγεννα, η οποία μας δυσκόλεψε. Προσπαθήσαμε να βρούμε «κόμπους» και να τους λύσουμε. Τα καταφέραμε πιο καλά απ’ ό,τι αναμέναμε…
Στην προτελευταία συνάντησή μας, ανοίξαμε τον καυτό φάκελο του θυμού, του καυγά, της κρίσης. Ένας φάκελος ατέλειωτος που θα μας απασχολήσει και του χρόνου. Μέσα από προσωπικά στιγμιότυπα, διαπιστώσαμε ότι κάποιες φορές προκαλούμε αυτό που απευχόμαστε, συμβάλλουμε στη θυματοποίησή μας, δυστυχώς – ευτυχώς, ( διότι τώρα που το μάθαμε, μπορούμε να το διορθώσουμε.)
Κλείσαμε με αξιοποίηση της κρίσης, μέσα στον επαγγελματικό χώρο. Αναλύσαμε και συζητήσαμε αρχές αξιοποίησης της κρίσης. Είναι αυτές που επισυνάπτονται σε ξεχωριστό αρχείο. Κλείσαμε τη χρονιά με μια σταγόνα αυτογνωσίας από όλες τις συναντήσεις. Να τι είπαν τα μέλη, τι ήταν πολύ βοηθητικό γι’ αυτά :
- Να μπαίνουμε με νοιάξιμο
- Να εστιάζουμε στη θετική πλευρά των πραγμάτων
- Να είμαστε γενναιόδωροι στους σημαντικούς άλλους της ζωής μας
- Το παιδί μας να βλέπει τη λάμψη της χαράς στα μάτια μας που υπάρχει στη ζωή μας και την πλουτίζει
- Τα παιδιά είναι καθρέφτης των γονέων. Να καθρεφτιστούμε εκεί και να διορθώσουμε λάθη μας
- Αν συμβεί κάτι στραβό, να μην κλαιγόμαστε, αλλά να το δούμε θετικά.
- Να εστιαζόμαστε στο καλό και όχι στο κακό. Να ρίχνουμε το βάρος στη λύση κι όχι στο πρόβλημα
- Να «προπονούμαστε» σ’ αυτά όσο μπορούμε
- Έχουμε δικαίωμα στο λάθος. Να γίνουμε το παράδειγμα, το πρότυπο για τα παιδιά μας, για αυτό που θέλουμε να γίνουν.
- Η ψυχική υγεία είναι βασική υπόθεση και πρέπει να την καλλιεργούμε και
- Να είμαστε ψύχραιμοι.
Νίκος Μαρκάκης, ψυχολόγος –δάσκαλος
Συντονιστής της «Σχολής Γονέων»
Αφήστε μια απάντηση