ΘΕΜΑ : «ΟΤΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΑΝΘΙΖΕΙ, …..»
Ξεκίνησε και φέτος το καράβι της Σχολής Γονέων… Αφού καλωσορίσαμε τα νέα μέλη ( που ήταν αρκετά), αναφέραμε μερικές βασικές οδηγίες- κατευθυντήριες γραμμές, όπως
- να πετάξουν τις τύψεις και τις ενοχές, διότι αποτελούν τροχοπέδη στην αλλαγή
- να απενοχοποιήσουν και να αξιοποιήσουν τα λάθη που κάνουν ( γονείς και παιδιά) και να εστιάζονται στο θετικό
- να οπλιστούν με υπομονή κι επιμονή και να δώσουν πίστωση χρόνου και σ’ εμένα και στον εαυτό τους
- να θυμούνται ότι τα πράγματα χειροτερεύουν πριν καλυτερεύσουν, μιας και θα χρειαστεί να αποδομήσουμε τον παλιό τρόπο σκέψης και να αναδομήσουμε τον νέο και
- να βάλουμε ως στόχο την αναβάθμιση του «λογισμικού» μας.
Στη συνέχεια αναφέραμε το γενικότερο πλαίσιο, το περιβάλλον μέσα στο οποίο «κολυμπάμε» όλοι μας : την πανδημία, την ενεργειακή κι επισιτιστική κρίση, τον πόλεμο στην Ουκρανία, τα cyborg, τον νταταϊσμό, το μέλλον του ανθρώπου κ.ά. Όλ’ αυτά αποτελούν, κατά την άποψή μου, ένα πολύ εκρηκτικό κοκτέιλ, που επηρεάζει αρνητικά όχι μόνο τους ενήλικες γονείς, αλλά και τα παιδιά, με αποτέλεσμα να παρουσιάζουν συμπτώματα αμφότεροι. Οι αριθμοί και τα στατιστικά στοιχεία το αποδεικνύουν ξεκάθαρα… Το αποτέλεσμα είναι ότι όχι μόνο δεν «ανθίζουν» κάποια παιδιά, αλλά, αντιθέτως, «μαραίνονται», γίνονται «δύσκολα παιδιά», βγάζοντας μαθησιακές δυσκολίες, διαταραχές συναισθήματος και συμπεριφοράς, ΔΕΠ/Υ, ανωριμότητα, χαμηλή αυτοεκτίμηση κ.ά.
Ο γονέας, μην ξέροντας τι να κάνει κι από πού να πιαστεί, προσφέρει πλουσιοπάροχα υλικά αγαθά, υπερπροστασία, δε βάζει όρια, δίνει πολλή ισχύ στα παιδιά, τα καλοκακομαθαίνει κι έτσι το κακό γίνεται χειρότερο, διότι δεν τα προετοιμάζει, δεν τα προπονεί να γίνουν αυτάρκη, αυτόνομα κι αυτοδύναμα. Τους δίνει ακόμα και το «τιμόνι» της οικογένειας… Κι όταν ο κόμπος φτάσει στο χτένι, τρέχει στους Μαρκάκηδες για να σώσει ό,τι προλάβει, ό,τι σώζεται, να «διορθώσει το χαλασμένο παιδί», ρίχνοντάς του μάλιστα και την ευθύνη.
Όμως η οικογένεια αποτελεί ένα πλέγμα σχέσεων, συγκοινωνούντα δοχεία, που όλοι επηρεάζουν όλους κι επηρεάζονται απ’ αυτούς. Αυτόν λοιπόν που πρέπει να στηρίξουμε και να εκπαιδεύσουμε είναι ο γονέας, και στη συνέχεια να βοηθήσουμε τα ζευγάρια να κάνουν πιο λειτουργικές σχέσεις :
*Να δώσουμε έμφαση στην πρόληψη. Να παρακολουθεί ο γονέας τα «σινιάλα» που στέλνουν τα παιδιά και να (αντι)δράσει όσο γίνεται πιο γρήγορα
*Να χτίσει όσο γίνεται μία ζεστή, οικεία, ειλικρινή σχέση με συγκινησιακή παρουσία και κατάθεση. Η σχέση είναι η βάση πάνω στην οποία πατάνε όλα. Είναι το Α και το Ω. Το αποδεικνύουν πλέον και τα σύγχρονα πειράματα των νευροεπιστημόνων. Ο άνθρωπος μεγαλώνει, διαμορφώνεται κι εξελίσσεται μέσα από την αλληλεπίδραση των σχέσεων. Οι σχέσεις με τα παιδιά μας διαμορφώνει τον νου και τον εγκέφαλο του παιδιού. Οι σχέσεις βοηθούν τον εγκέφαλο να αναπτυχθεί, να συγκροτηθεί και να είναι ευέλικτος.
*Να δημιουργεί ένα τέτοιο μικροκλίμα στην οικογένεια, έτσι ώστε το παιδί να νιώθει τη μέγιστη ασφάλεια και σιγουριά.
*Να εμβολιάσει ο παιδί του με αξίες, ανθρωπιά, φιλότιμο, δικαιοσύνη, κουράγιο, υπευθυνότητα, εργατικότητα, αλληλεξάρτηση, συνεργασία, αγάπη, αυτοσυγκράτηση κτλ., όχι τόσο με τα λόγια όσο μέσα από το πρότυπό του.
*Να εστιάζει στα θετικά και στις αυτοηγετικές δυνάμεις του παιδιού κι όχι στα λάθη του.
*Ν’ αγαπά και να αποδέχεται το παιδί του άνευ όρων
*Να προσέχει τη διατροφή και τον ύπνο του παιδιού
*Να βάζει όρια, ξεκάθαρα μεν, εύκαμπτα δε
*Να δίνει ισχύ τόση όση, ανάλογα με την ηλικία του παιδιού
*Να καλλιεργήσει την εξωλεκτική επικοινωνία ( αγκαλιές, φιλιά, χαμόγελα, χάδια, βλεμματική επαφή κτλ. )
Η άνθιση του παιδιού σύμφωνα με τα σύγχρονα δεδομένα των νευροεπιστημών περνά μέσα από την αυτογνωσία του γονέα και τη λειτουργική σχέση του ζευγαριού. Καθοριστικό ρόλο παίζει όχι ο ρόλος ( του γονέα), αλλά τι άνθρωπος είμαι, τι νόημα δίνω στη ζωή μου και πώς ερμηνεύω αυτό που μου συμβαίνει.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ : Όταν ένα παιδί δεν ανθίζει, αλλάζεις, βελτιώνεις το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει κι όχι το παιδί….
Αυτά και άλλα πολλά είπαμε στην πρώτη συνάντησή μας, την οποία παρακολουθούσαν οι γονείς με μεγάλο ενδιαφέρον. Ευχάριστη έκπληξη για μένα το θερμό τους χειροκρότημα στο κλείσιμο της ομιλίας μου…
Καλή «δουλειά», καλή συνέχεια
Νίκος Μαρκάκης
