ΛΑΚΩΝΙΚΗ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΦΡΑΓΚΗ
ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ 2016 – 2017
2η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ- 9 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016
ΟΙ 5 ΤΥΠΟΙ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΤΑ NAPIER
Ας ξεκινήσω από τη συμμετοχή : Στην πρώτη συνάντηση ήρθαν 52 άτομα, εκ των οποίων τα 36 ήταν γυναίκες και τα 16 άντρες. Σε ποσοστά, 69 % και 31 % αντιστοίχως. Στη δεύτερη συνάντηση ήρθαν 24 άτομα, δηλαδή κάτω και από τα μισά. Η αναλογία ήταν και πάλι, όπως πάντα, υπέρ των γυναικών : 17 γυναίκες, 7 άντρες. Σε ποσοστά η αναλογία παραμένει σχεδόν όπως στην πρώτη συνάντηση : 71 % για τις γυναίκες, 29 % για τους άντρες. Το συμπέρασμα από αυτά τα ποσοστά είναι πολύ υψηλά κι ενθαρρυντικά για τους άντρες, αν σκεφτούμε ότι πριν λίγα χρόνια, ήταν περίπου στο 10 με 15 %. Οι άντρες σπάνε σιγά σιγά τη σιωπή τους, κι αυτό είναι πολύ ελπιδοφόρο…
Σήμερα μπήκαμε σε ρόλους. Δραματοποιήσαμε μια οικογένεια με τους 5 χαρακτηριστικούς τύπους παιδιών, όπως τους ορίζει ο Napier : το ευάλωτο παιδί, το παιδί-γονέας, το παιδί-σύντροφος, το παιδί-εκπρόσωπος, το παιδί-παραβάτης. Κάθε ρόλος έγραψε την προσωπική του «μετάφραση» για το πώς ο ίδιος βλέπει και βιώνει τον εαυτό του και πώς βλέπει τα πράγματα στην οικογένεια.
Αυτό που αναδύθηκε ξεκάθαρα από το role playing ήταν η δυναμική της οικογένειας, δηλ. ο τρόπος που αλληλεπιδρούν κι αλληλαντιδρούν τα μέλη της, η οποία ωθεί τα μέλη να πάρουν τους προαναφερθέντες ρόλους. Και από τη στιγμή που οι ρόλοι παγιώνονται σε άτομα, αναπαράγεται η δυναμική που αναπαράγει τους ρόλους που αναπαράγουν τη δυναμική κ.ο.κ. Όσο, μάλιστα, πιο άκαμπτος είναι ο ρόλος, τόσο πιο άσχημα είναι και τα πράγματα.Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη δυσλειτουργία της οικογένειας. Και όχι μόνο : κινδυνεύεις να γίνεις και στην ενήλικη ζωή σου ο ρόλος που έπαιξες στη γονική σου οικογένεια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται… Πράγμα που σημαίνει ότι οι ρόλοι δεν πρέπει να παγιώνονται. Π.χ. να μην είναι ο άντρα πάντα πλέον ο «δυνατός», ο «σκληρός», ο Κακός», ο «άκαρδος» κτλ. και η γυναίκα η «αδύναμη», η «καλή», η «συγχωρητική», η «ευαίσθητη», η «συναισθηματική». Όπως και τα παιδιά : Είναι λάθος να λένε οι γονείς «Ο Γιαννάκης είναι το καλό παιδί και ο Κωστάκης το πρόβλημα της οικογένειας» . Είναι χρέος των γονέων να σπάνε αυτές τις δυσλειτουργικές δυναμικές. Ας μη ξεχνάμε, είμαστε κάτι πολύ περισσότερο από το ρόλος μας… δεν είμαστε μόνο ο ρόλος μας…
Αυτό που βοηθάει ( και το ζήσαμε στο Εδώ και Τώρα στη συνάντηση ) είναι να μπεις στη θέση του άλλου, να τον καταλάβεις και κυρίως να τον νιώσεις. Αυτό προκαλεί συμπόνια και έτσι έρχονται και οι καρδιές πιο κοντά…
Επίσης είναι πολύ βοηθητικό, ανακουφιστικό, ιαματικό και διαφωτιστικό να «ανοίγεται» κανείς, να λέει με ειλικρίνεια τις σκέψεις και τα συναισθήματά του , το πώς ο ίδιος βιώνει τα πράγματα στην οικογένεια, και μετά να ακούσει και τα αντίστοιχα του άλλου.
Αυτό κάνουν οι οικογένειες που ανθίζουν
Νίκος Μαρκάκης
Αφήστε μια απάντηση