ΘΕΜΑ : «ΖΩΗ=ΣΧΕΣΗ, ΣΧΕΣΗ=ΖΩΗ»
Αρχικά καλωσορίσαμε τα νέα μέλη που δεν ήρθαν στην πρώτη συνάντηση. Στη συνέχεια συνδεθήκαμε, «ζεσταθήκαμε» μιλώντας για τα συναισθήματά μας και για την προηγούμενη συνάντηση. Μετά κάναμε δύο ασκήσεις για ν’ αρχίσουμε να γνωριζόμαστε πιο πολύ και πιο καλά και να γινόμαστε σιγά σιγά «σώμα». Χωριστήκαμε πρώτα σε δυάδες και μετά δύο δυάδες έφτιαχναν μία τετράδα όπου ο ένας παρουσίαζε τον άλλο με βάση αυτά που είχαν μοιραστεί στη δυάδα.
Στη συνέχεια τους έδωσα ένα χαρτάκι με δύο ερωτήματα, στα οποία έπρεπε να βάλουν βαθμό από το -10 έως το +10. Το πρώτο ερώτημα ήταν «Πόσο καλός / κακός γονέας πιστεύω ότι είμαι» και το δεύτερο «Πόσο καλό / κακό γονέα νομίζω ότι με θεωρούν τα παιδιά μου».
Ο μέσος όρος των αντρών στην πρώτη ερώτηση είναι 7. Των γυναικών 6,1. Ο μέσος όρος των αντρών στη δεύτερη ερώτηση μειώνεται στο 6,6 ενώ των γυναικών ανεβαίνει αισθητά στο 7,75.
Στη συνέχεια τους ζήτησα να μοιραστούν στη μικρή ομάδα μια συγκεκριμένη θετική ανάμνηση με τα παιδιά τους που ένιωθαν ευχάριστο συναίσθημα. Αφού μίλησαν όλοι, κατέγραψαν τις αρχές που αναδύθηκαν από τις αναμνήσεις τους. Οι γονείς, μεταξύ άλλων, είπαν ότι αυτό που κάνει τη διαφορά είναι «ο σεβασμός του παιδιού, το να νιώθει ασφάλεια, η στοργή, η φυσική και συγκινησιακή παρουσία του γονέα, η εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του παιδιού και η αποδοχή του ( άνευ όρων ), η ηρεμία και η υπομονή του γονέα, η σύνδεση γονέα – παιδιού, η στοργή, η έκφραση συναισθημάτων και κυρίως της αγάπης.»
Οι γονείς, με τον τρόπο αυτόν, όρισαν το περιβάλλον μέσα στο οποίο πρέπει να μεγαλώνει ένα παιδί για να «ανθίσει». Αυτά όλα τα έβαλα εγώ σε μια λέξη : «ΣΧΕΣΗ». Είναι το «χώμα» που φυτεύεται το «λουλούδι», δηλ. το παιδί μας. Πάνω εκεί ακουμπούν όλα. Άρα το πρώτο που έχει να κάνει ο γονέας είναι να φτιάξει μια ζεστή, ειλικρινή, αυθεντική σχέση με το παιδί του. Να είναι παρών, χαμογελαστός και διαθέσιμος και να εστιάζεται στο θετικό, στη λύση, όχι στο πρόβλημα. «Η τροφή είναι η συντήρηση, αλλά η θερμή αγκαλιά είναι η ίδια η ζωή» έλεγε η Debora Blum. «Ο αποχωρισμός από τους αγαπημένους στερεί από τα παιδιά τη συναισθηματική τροφή, κάτι που είναι καταστροφικό για την ψυχή, όπως η έλλειψη τροφής για το σώμα» υπερθεματίζει ο John Bowlby.
Είδαμε και τρία βιντεάκια με πολύ σημαντικά πειράματα της ψυχολογίας που τονίζουν τη σημαντικότητα και την καθοριστική σημασία της σχέσης. Τα σύγχρονα δεδομένα των νευροεπιστημών έρχονται να επιβεβαιώσουν την άποψη αυτή. Οι σχέσεις διαμορφώνουν τους εγκεφάλους μας. «Η συντονισμένη επικοινωνία γονέα – παιδιού προάγει έναν υγιή νου στο παιδί» προσθέτει ο Daniel Siegel.
Η ζωή λοιπόν είναι σχέση και η σχέση είναι ζωή, όπως συνηθίζω να λέω. Το παιδί διαμορφώνει τον εαυτό του με βάση αυτό που βλέπει στα μάτια μας. Ας φροντίσουμε λοιπόν να λάμπουν όταν κοιτάμε τα παιδιά μας. Είμαστε τυχεροί που είμαστε γονείς…
Καλή συνέχεια…. Νίκος Μαρκάκης
