ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΩΝ 6 ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΩΝ
Στην πρώτη μας συνάντηση, όπως πάντα, προσπαθούμε να γνωριστούμε, να (επανα)συνδεθούμε, να διαμορφωθούμε από απλή «συνάθροιση προσώπων» σε «ομάδα», σε σώμα.Στη συνέχεια, το θέμα που μας απασχόλησε ήταν πως, μέσα μας, κατά την παιδική μας ηλικία – που είμαστε «άοπλοι» και εξαρτημένοι – φτιάχνουμε ένα «φίλτρο», έναν παραμορφωτικό καθρέφτη. Αυτός ο καθρέφτης παρουσιάζει την εικόνα του τότε σήμερα, και δημιουργεί πολλά προβλήματα στον εαυτό μας, αλλά και στις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Π.χ , ενώ η έφηβη έχει νευρική ανορεξία και είναι οστεοποιημένη, στον καθρέφτη της βλέπει ένα παχύσαρκο κορίτσι που χρειάζεται δίαιτα. Αυτό που χρειάζεται είναι να αλλάξουμε το είδωλο αυτό.
Στη δεύτερη συνάντηση μετακινηθήκαμε από την «αντικειμενική» στην «υποκειμενική» αλήθεια. Η μεν πρώτη – «Εγώ έχω δίκιο, εσύ άδικο, άρα θα κάνεις αυτό που σου λέω» – παράγει ανταγωνισμό και συναίσθημα θυμού. Η δεύτερη, η υποκειμενική αλήθεια – «Η γνώμη μου είναι, πιστεύω, θεωρώ, νομίζω ότι…» – δεν είναι απειλητική για τον άλλο και έτσι φέρνει τις καρδιές ( π.χ. των δύο συζύγων ) πιο κοντά, λύνοντας πολλές συγκρούσεις. Εύκολα, βέβαια, λέγεται, δύσκολα γίνεται πράξη…
Στην τρίτη μας συνάντηση αναπλαισιώσαμε το φόβο, κολυμπώντας σε φοβικές αναμνήσεις που είχαμε ως παιδιά.. Έτσι, όχι μόνο απομυθοποιήσαμε το φόβο, αλλά τον βάλαμε και στη δούλεψή μας, κάνοντάς τον ένα πολύ καλό «καμπανάκι» που σε προφυλάσσει από ανόητες κινήσεις.
Στην τέταρτη συνάντηση μπήκαμε σε πολύ συγκεκριμένες καταστάσεις αναλύοντας ένα στιγμιότυπο που συνέβη στο σχολείο , κατά το οποίο ένα αγοράκι αποκάλεσε μια συμμαθήτριά του «κότα». Μπήκαμε σε ρόλους, νιώσαμε και καταλάβαμε όλα τα εμπλεκόμενα μέλη. Είδαμε και πόσο μας αναστατώνουν και μας δυσκολεύουν τέτοιες, καθημερινές – πλέον – καταστάσεις, καθώς και τη διχογνωμία των γονέων σε ζητήματα που αφορούν στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών.
Στην πέμπτη μας συνάντηση αναλύσαμε ένα σχολικό στιγμιότυπο στο οποίο εμπλέκονταν τόσο ο διευθυντής όσο και η δασκάλα και οι γονείς του μαθητή που παρουσίασε την «παραβατική» συμπεριφορά. Ήταν πολύ διαφωτιστικό, μιας και είδαμε πόσο εύκολα «αθωώνουν» οι γονείς τα παιδιά τους, μαθαίνοντάς τα να μην αναλαμβάνουν την ευθύνη τους, αλλά να την επιρρίπτουν στον άλλο.
Την τελευταία φορά , ολοκληρώσαμε τις συναντήσεις μας με ένα θεωρητικό μοντέλο αντιμετώπισης τέτοιων καταστάσεων, αλλά και φτιάχνοντας και μια « πυξίδα» διαπαιδαγώγησης των παιδιών μας. Κλείσαμε με γλυκά συναισθήματα χαράς, ανακούφισης, λύπης που τελειώνει, ανυπομονησίας για την επόμενη χρονιά…
Νίκος Μαρκάκης, ψυχολόγος –δάσκαλος
Συντονιστής της «Σχολής Γονέων»
Αφήστε μια απάντηση