Στην προτελευταία μας συνάντηση, 5η φετινή, κολυμπήσαμε σε βαθιά νερά ( για να γίνουμε έτσι δεινότεροι «κολυμβητές») : Για να καταλάβουμε καλύτερα ένα πραγματικό επεισόδιο, κατά το οποίο ο δντής απαγόρευσε τις τάπες στο σχολείο και πήρε το άλμπουμ ενός μαθητή, ο οποίος, στη συνέχεια, μπήκε κρυφά στο γραφείο του δντή και το ξαναπήρε πίσω, μπήκαμε σε ρόλους μαθητή, μητέρα μαθητή, δντή, γονέων του τμήματος και παρατηρητή. Καταγράψαμε τις σκέψεις και τα συναισθήματα των ρόλων σε ημερολόγια. Οι διαπιστώσεις που βγάλαμε αναλύοντάς τα ήταν πολύ σημαντικές. Να μερικές από αυτές :
Α) Τέτοια συμβάντα καταγράφονται αρνητικά στην ψυχή του μαθητή, μιας και δεν πρόκειται μόνο για ( τις ) τάπες, αλλά και για την ντροπή που νιώθουν (μπροστά στα άλλα τα παιδιά), καθώς και για την εικόνα τους, το πρεστίζ τους στους άλλους μαθητές.
Β) Τα παιδιά στηρίζουν τους γονείς που στηρίζουν τα παιδιά. Η ανάγκη τους να δουν το οικογενειακό οικοδόμημα στέρεο, να δουν τους γονείς τους να είναι αγαπημένοι, τα σπρώχνει να παίρνουν βάρη που δεν τους αναλογούν. Έτσι, άλλα παιδιά γίνονται Μαύρα πρόβατα, άλλα Παιδιά-σύντροφοι, άλλα Παιδιά-υπεργονείς (γονείς των γονέων τους ), κάνοντας πρώτα απ΄ όλα κακό στον ίδιο τους τον εαυτό.
Γ) Οι γονείς ξεχνούν ότι τα παιδιά (τους) μιλάνε υποκειμενικά και παρουσιάζουν την αλήθεια όπως τους βολεύει ( «φταίει το άλλο παιδί, μαμά, όχι εγώ». ). Οι γονείς δέχονται αυτό που τους λέει το παιδί τους χωρίς να το αναλύουν, να το διασταυρώσουν, χωρίς να ψάχνουν την ευθύνη και συμβολή του παιδιού τους στη θυματοποίησή του. Δικάζουν και καταδικάζουν ερήμην και , ρίχνουν το φταίξιμο στον άλλον. Ο «πόλεμος» δεν αργεί να ξεκινήσει, μιας και ο άλλος ( γονέας) έχει κάνει κι αυτός το ίδιο. Το αποτέλεσμα του «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» είναι να γίνονται όλοι τυφλοί, όπως λέει και ο Γκάντι.
Το σημαντικό είναι να καταλάβουν οι γονείς πως πρέπει να διδάξουν στα παιδιά τους μέσα από το δικό τους παράδειγμα, να αναλαμβάνουν την ευθύνη τους και να δέχονται τις συνέπειες των πράξεών τους και να εκπροσωπούν τον εαυτό τους αυτοπροσδιοριζόμενα.
Δ) Ένα ακόμα λάθος των γονέων είναι πως μπαίνουν πολύ εύκολα σε ρόλο κριτή, δικαστή, δ/ντή, επόπτη, ελεγκτή του άλλου ενήλικα ( π.χ. του συντρόφου τους, ενός άλλου γονέα, του δασκάλου, ακόμα και του δ/ντή ) και θέλουν να γίνει το δικό τους. Ξεχνούν τη βασική αρχή που διέπει τις ανθρώπινες σχέσεις πως, «βρήκες τι «δίκιο» σου, έγινε το δικό σου, αλλά έχασες τη σχέση, τρέλανες τον άλλον».
Η πρόταση του κυρίου Νίκου ήταν η εξής : το δάχτυλό μας που δείχνει – κατηγορεί τον άλλον, να στραφεί προς τον εαυτό μας, και να αλλάξουμε τον εαυτό μας, για να αλλάξει ο άλλος. Το δικό μας «Μεγάλωμα», αυτονομεί, εκπαιδεύει, μεγαλώνει ( και ) τα παιδιά μας, και όχι μόνο…
Νίκος Μαρκάκης, ψυχολόγος –δάσκαλος
Συντονιστής της «Σχολής Γονέων»
Αφήστε μια απάντηση