ΘΕΜΑ : ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕΝ, ΑΛΛΑ …
Αρχικά παρουσιάσαμε και αναλύσαμε τα αποτελέσματα από τη μικρή σε δείγμα, αλλά πολύ ενδεικτική δημοσκόπηση. Τα αποτελέσματα αφορούσαν σε έναν παιδικό σταθμό, σε ένα δημόσιο δημοτικό σχολείο και στη Λακωνική. Στην πρώτη ερώτηση, πόσο βαθμολογώ εγώ τον εαυτό μου ως γονέα, ο μέσος όρος και στα τρία τα σχολεία, τόσο για τους άντρες, όσο και τις γυναίκες ήταν ακριβώς ο ίδιος: 6,08 για τους άντρες και 6,07 για τις γυναίκες. Όσον αφορά το δεύτερο ερώτημα, πόσο πιστεύω ότι θα με βαθμολογούσαν τα παιδιά μου, οι άντρες είχαν Μ.Ο. = 7,3 και οι γυναίκες 7,78 με άριστα το 10.
Σε μια πρώτη «ανάγνωση» θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο γονέας νιώθει αγωνία και τύψεις, αντιλαμβάνεται ότι υπάρχουν κενά και ότι γίνονται λάθη και γι΄ αυτό βαθμολογεί πιο αυστηρά τον εαυτό του συγκριτικά με τα παιδιά του. Όπως και να έχει, τ’ αποτελέσματα της δεύτερης ερώτησης δείχνουν ότι θεωρούμε ότι τα παιδιά μας μας θεωρούν καλύτερους γονείς απ’ ότι εμείς οι ίδιοι θεωρούμε τον εαυτό μας. Ενδιαφέρον θα έχει να επαναλάβουμε το γκάλοπ στο τέλος της σχολής γονέων, για να δούμε αν και πόση βελτίωση υπάρχει από την πρώτη συνάντηση…
Στη συνέχεια συζητήσαμε για τα Χριστούγεννα. Χριστούγεννα μεν, αλλά…. Όσο κι αν θεωρούμε τις ημέρες αυτές χαρούμενες, ξεκούραστες κι ανέμελες, τα γεγονότα μας απατούν. Τα Χριστούγεννα έχουν και πολύ άγχος κι αγωνία ( π.χ. να τα προλάβω όλα και όλους, να τους ικανοποιήσω όλους, πολλά έξοδα), λύπη και θλίψη ( που δεν ήταν τελικά, δεν έγιναν τα πράγματα όπως τα φανταζόμουνα ), θυμό ( για κάποιους που θα συναντήσουμε αναγκαστικά και για κάτι που θα κάνουμε «γιατί πρέπει» ) πόνο γι’ αυτούς που «έφυγαν» και δεν είναι πια κοντά μας, και, φυσικά, πολλές και υψηλές προσδοκίες με αποτέλεσμα να υπάρχουν κι οι ανάλογες ματαιώσεις…
Ένα άλλο λάθος που κάνουμε είναι ότι περιμένουμε τη χαρά και από το πλαίσιο, από τους άλλους, απ΄έξω μας , ενώ τα Χριστούγεννα είναι κυρίως εσωτερική (ανα)γέννηση. Όσα λαμπιόνια κι αν βάλουμε στους δρόμους ή στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο μας, όσο περισσότερο φως κι αν υπάρχει έξω, δε θα νιώθουμε καλά, αν η καρδούλα μας είναι στο «σκοτάδι». Όσο ζεστό κι αν καιει το τζάκι, δε θα αισθανόμαστε καλά, αν υπάρχει κρύο μέσα μας. Να είναι λευκά έξω και μαύρα μέσα μας.
Γνωρίζοντας κανείς όλ’ αυτά, καλό θα ήταν να πάει προετοιμασμένος και «διαβασμένος» στις ημέρες αυτές. Αυτό σημαίνει ότι
Έχω να βρω χρόνο να έρθω σε επαφή με τον εαυτό μου, να «με ακούσω», ν’ αφουγκραστώ τα συναισθήματά μου,. Να μην τα κουκουλώσω ( κι αυτή τη φορά). Να ακούσω τις ανάγκες μου ( π.χ. για να ρίξω τις στροφές, για ξεκούραση, για αλλαγή παραστάσεων ) τις επιθυμίες μου ( να δω φίλους, να κάνω κάποια εκδρομή ), τις προσδοκίες μου. Όσο γίνεται πιο συγκεκριμένα. Καλό θα ήταν να τις καταγράψει κανείς. Κατόπιν να τσεκάρει μήπως έβαλε ψηλά τον πήχη ( δηλ. είναι πολλές ) κι αν είναι ρεαλιστικές κι υλοποιήσιμες.
Στη συνέχεια να τις ιεραρχήσει, να δει ποιες είναι οι πιο σημαντικές που θέλει να τις ικανοποιήσει οπωσδήποτε. Να αποφασίσει ( όπως λένε σε πρόσφατο άρθρο τους και οι New York Times ) πόση ενέργεια και χρόνο θέλει να επενδύσει σε κάθε του επιθυμία.
Να απαντά κάθε φορά στο ερώτημα «πώς θέλω τον εαυτό μου στο εκάστοτε πλαίσιο ( π.χ. τραπέζι με τα πεθερικά και άλλους συγγενείς ), στο εκάστοτε timing, με τα εκάστοτε άτομα, για να νιώθω καλά με τον εαυτό μου;»
Να μην αφεθεί στην τύχη ούτε στα χέρια των άλλων, αλλά να το πάρει πάνω του. Με δυναμική κι όχι παθητική παρουσία να «ζωγραφίσει τον παράδεισό του και να μπει μέσα» που λέει κι ο Καζαντζάκης.
Να βρει το κουράγιο να πει και «Όχι», να βάλει πιο ξεκάθαρα όρια, να ξεκαθαρίσει το ανεκτό από το επιτρεπτό, να βάλει κόκκινες γραμμές, να σπάσει ακόμα κι αυγά, με στόχο να είναι ο εαυτός του, όπως ο ίδιος επιθυμεί. Να μετακινηθεί από το «πρέπει» που πνίγει στο «επιλέγω» που απελευθερώνει κι ανακουφίζει.
Να κάνει απολογισμό της χρονιάς που πέρασε. Να μετουσιώσει τα λάθη του σε γνώση και σοφία. Να επαναπροσδιορίσει στόχους. Να επικαιροποιήσει συμβόλαια. Να συγχωρέσει και να συγχωρεθεί. Να πει όλα τα «ευχαριστώ» κι όλα τα «σ’ αγαπώ» σ’ αυτούς που δεν τα είπε μέχρι τώρα.
Κι όσον αφορά στους γονείς, θα τους συμβούλευα, φέτος τα Χριστούγεννα να μην ξοδέψουν πολλά λεφτά για δώρα για τα παιδιά τους, αλλά να «ξοδέψουν» πολύ χρόνο με τα παιδιά τους. Να χαρούν τα παιδιά γονείς και οι γονείς παιδιά. Το καλύτερο δώρο είναι ο άνθρωπος. Δεν υπάρχει καλύτερο δώρο για το παιδί από τον παρόντα, χαμογελαστό, διαθέσιμο γονέα.
Οι ημέρες που έρχονται είναι πρώτης τάξεως ευκαιρία να θρέψουμε σχέσεις και να έρθουν οι καρδιές μας πιο κοντά. Φέτος τα Χριστούγεννα ας μη γεννηθεί μόνο ο Χριστός, ας γεννηθεί κι ο νέος μας εαυτός. Έτσι θα έχουμε αξιοποιήσει και τις γιορτές…
Καλά Χριστούγεννα είναι τα κερδισμένα Χριστούγεννα…
Καλή συνέχεια…. Νίκος Μαρκάκης
