ΘΕΜΑ : ΖΕΥΓΑΡΙ – ΓΡΑΜΜΑ ΜΕ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ
Στην τέταρτη συνάντησή μας, αφού ανταλλάξαμε ευχές για το νέο έτος, ασχοληθήκαμε με ένα πολύ σημαντικό θέμα, τη σχέση του ζευγαριού.
Αρχικά «δουλέψαμε» ατομικά, κι όπως πάντα απόρρητα. Το κάθε μέλος της σχολής γονέων είχε να γράψει μία λίστα συγκεκριμένων παραπόνων ( π.χ. «καθυστέρησε πολύ να γυρίσει από τη δουλειά και δε με ειδοποίησε» ) που είχε / έχει από τον / τη σύντροφό του, όσο απλά κι ασήμαντα ας φαίνονται. Στη συνέχεια ιεράρχησε τα πέντε πιο σημαντικά παράπονα στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο και στη φάση ζωής που βρίσκεται .
Κατόπιν έγραψε μία συγκεκριμένη, ρεαλιστική ανάγκη ή επιθυμία που κρύβεται πίσω από τα πέντε πρώτα παράπονα, π.χ. «Θα ήθελα, όταν καθυστερεί, να με ενημερώνει εγκαίρως.» Μετά έγραψε ένα γράμμα στον / στη σύντροφό του που τον / την παρακαλούσε να προσπαθήσει να ικανοποιήσει έστω και μία από αυτές τις ανάγκες – επιθυμίες, όποτε θέλει, όσο θέλει, χωρίς πίεση, κρατώντας μυστικό ποια επιθυμία θα ικανοποιούσε και χωρίς να λογοκρίνει εάν οι επιθυμίες αυτές του φαίνονται λογικές ή παράλογες, σωστές ή λανθασμένες, δίκαιες ή άδικες, σημαντικές ή ασήμαντες. Τον / την παρακαλούσε επίσης να γράψει κι αυτός / κι αυτή, εάν θέλει, ένα παρόμοιο γράμμα με τις δικές του / της επιθυμίες και τον / τη διαβεβαίωνε ότι θα προσπαθούσε με τη σειρά του / της να ικανοποιήσει κι αυτός / κι αυτή όσες περισσότερες επιθυμίες μπορούσε.
Κλείσαμε το γράμμα σε έναν μικρό φάκελο και είπαμε, εάν κι εφόσον τους κάνει νόημα, όποτε νιώθουν έτοιμοι, να το δώσουν στον / στη σύντροφό τους κάποια στιγμή που θα είναι οι δυο τους και θα υπάρχει ζεστό κι ευχάριστο κλίμα επικοινωνίας μεταξύ τους.
Σε δεύτερο γύρω συζητήσαμε κι αναλύσαμε τη μεγάλη αξία που έχει αυτή η άσκηση. Ο στόχος ήταν να καταδείξουμε ότι ο δρόμος της γκρίνιας και των παραπόνων είναι καταδικασμένος σε αποτυχία, διότι μιλάμε για τον άλλον, τον κρίνουμε, τον δικάζουμε, τον αμφισβητούμε, τον πιέζουμε, με αποτέλεσμα ο άλλος να «κλείνεται» και να δυσφορεί. Ο δρόμος αυτός δεν παράγει ούτε σύνθεση ούτε ευχάριστο συναίσθημα, γι’ αυτό, καλό θα ήταν να τον καταργήσουμε και να περπατάμε τον καινούριο δρόμο.
Ο δόμος αυτός είναι μεν πιο δύσκολος, διότι χρειάζεται ν’ ανοίξουμε την καρδούλα μας και να καταθέσουμε σκέψεις και συναισθήματα, κάτι που μας κάνει να νιώθουμε εκείνη τη στιγμή ευάλωτοι. Είναι πολύ πιο εύκολο να μιλάμε και να κρίνουμε τους άλλους και να ζητάμε αυτοί, όχι απλώς ν’ αλλάξουν, αλλά να έρθουν στη δική μας συχνότητα, στον δικό μας τρόπο σκέψης και λειτουργίας. Ειδικά, ο ανασφαλής άνθρωπος, ζητάει από τον άλλο να είναι copy – paste του εαυτού του, ακριβές του αντίγραφο, για να νιώθει ο ίδιος ασφάλεια και σιγουριά, καταστρέφοντας όμως , με τον τρόπο αυτόν, τη σχέση. Ξεκαθαρίσαμε ότι είναι μύθος και δυσλειτουργικό να πιστεύουμε ότι η καλή επικοινωνία – σχέση προϋποθέτει ότι θα υπάρχει πλήρης ταύτιση απόψεων σε όλα τα θέματα κι ότι το να προσπαθείς για τη σχέση είναι σημάδι ότι η σχέση δεν πάει καλά. Η καλή, λειτουργική σχέση προϋποθέτει και συνεπάγεται σεβασμό κι αποδοχή του άλλου έτσι όπως είναι, αξιοποίηση της αυτονόητης πλέον διαφορετικότητας και σύνθεση των δύο απόψεων, έτσι ώστε και οι δύο πλευρές να έχουν ευχάριστο συναίσθημα και κανείς να μη νιώθει ηττημένος.
Στην άσκηση αυτή φαίνεται και πόσο σημαντικό είναι να μετακινηθούμε από το πρόβλημα στη λύση κι να εστιάσουμε εκεί, καθώς και πόσο σημαντικό είναι για την καλή επικοινωνία – σχέση του ζευγαριού να μη μένουμε στα παράπονα που μας εκφράζει ο άλλος, αλλά να του ζητάμε να μας κοινωνήσει την ανάγκη ή την επιθυμία που κρύβεται κάτω από το παράπονό του/ της.
Η σχέση, λοιπόν του ζευγαριού, είναι σαν το λουλούδι, θέλει φροντίδα, νοιάξιμο, συχνό πότισμα και λίπασμα πού και πού, για να παραμένει το λουλούδι ανθισμένο. Είναι και το καλύτερο δώρο για τα παιδιά μας…. Νίκος Μαρκάκης
