ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ 4η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ, 13 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2016

ΛΑΚΩΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΦΡΑΓΚΗ
ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ
4η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ, ΤΕΤΑΡΤΗ 13 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2016
ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ, ΜΕΡΟΣ 3ο

Νέος χρόνος, νέες προκλήσεις !… Ξεκινήσαμε, λοιπόν, ρίχνοντας στο μπαουλάκι του σχολείου τις προσωπικές ευχές-στόχους του κάθε μέλους : «Να κάνω καλή δουλειά με τον εαυτό μου. Να ‘χω το θάρρος και να διατηρώ ό,τι αγαπώ. Να είμαι υγιής εγώ και όλοι οι δικοί μου. Να συνεχίσω την καλή δουλειά που έχω κάνει με τον εαυτό μου. Να έχω υπομονή, αντοχή. Να κόψω το τσιγάρο. Να πάω πολλά ταξίδια και να χαμογελάω κάθε μέρα. Να έχω περισσότερο χρόνο για τον εαυτό μου, χωρίς να τρέχω συνεχώς. Να φτιάξω ένα σπίτι όπου μέσα θα βάλω όμορφες σχέσεις με τα παιδιά μου. Να θυμώνω λιγότερο. Να επηρεάζομαι λιγότερο από τη γνώμη των άλλων. Εύχομαι κάθε λόγος και κάθε ενέργειά μου να πηγάζει από αγάπη. Υγεία για την οικογένειά μου και να συνεχίσω να δουλεύω όπως το 2015. Να έχω υγεία και να συνεχίζω να έχω δουλειά. Να έχω υγεία και υπομονή. Δημιουργία !»

Στη συνέχεια αναλύσαμε τρία αληθινά περιστατικά μέσα από τις σχέσεις των παιδιών στο σχολείο και βγάλαμε σπουδαία συμπεράσματα :
Α) Το Α και το Ω στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού είναι η ιδέα που έχει το ίδιο το παιδί για τον εαυτό του. Σ’ αυτό χρειάζεται να βοηθήσει ο γονέας ενθαρρύνοντας, υποστηρίζοντας, εμψυχώνοντας το παιδί του, όχι μόνο με τα λόγια του, αλλά, κυρίως, με το παράδειγμά του, με το πρότυπό του. «Το σημαντικό δεν είναι να «πέφτεις». Το σημαντικό είναι να «σηκώνεσαι»…
Β) Ο καλός γονέας έχει τη δύναμη και το κουράγιο να μην είναι αρεστός, όταν είναι σίγουρος ότι αυτό που κάνει υπηρετεί ζωή, «μεγάλωμα», την αυτονομία του παιδιού του. Χρειάζεται, λοιπόν, να ανεβαίνει ο πήχης όσο μεγαλώνει το παιδί. Ο γονέας να προπονεί το παιδί του σε πραγματικές καταστάσεις, αναθέτοντας ευθύνες στο παιδί του, τόσες όσες του αναλογούν στην αναπτυξιακή φάση που βρίσκεται το παιδί. Να μάθει ο γονέας να βοηθάει το παιδί του, αφήνοντάς το αβοήθητο ! Κανείς δε μαθαίνει «κολύμπι» κολυμπώντας στις πλάτες των γονέων του.
Γ) Η βία δεν «είναι μαγκιά», απόδειξη ανωτερότητας, αλλά κατωτερότητας. Ακόμα κι αν επιβάλλουμε την άποψή μας, χάνουμε τον άλλον που λυπάται, θυμώνει και… φεύγει. Κινδυνεύουμε να πάθουμε αυτό που απευχόμαστε : να μείνουμε μόνοι ( άρα) και δυστυχισμένοι. Ο σωστός, ο λειτουργικός δρόμος είναι να δείχνουμε αγάπη, νοιάξιμο, φιλία, συνεργασία, αλληλεξάρτηση, συγχώρηση. Με δυο λόγια, με το να είμαστε καλοί άνθρωποι. Όχι μόνο κερδίζουμε τη ζωή μας, αλλά βοηθάμε και τους άλλους. Όχι μόνο φεύγουν η λύπη, ο θυμός, ο πόνος, η μοναξιά, αλλά βρίσκει και νόημα η ζωή μας…

Καλή χρονιά ! Νίκος Μαρκάκης