ΛΑΚΩΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΦΡΑΓΚΗ
ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ 2η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ
ΤΕΤΑΡΤΗ 13 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019
ΑΝ ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ, ΜΗΝ Τ’ «ΑΓΑΠΑΤΕ», ΜΕΡΟΣ 2ο
Αφού καλωσορίσαμε τα νέα μέλη που δεν μπόρεσαν να έρθουν την προηγούμενη φορά και θυμηθήκαμε τι είχαμε πει στην πρώτη μας συνάντηση, προσπαθήσαμε κάτι δύσκολο : να μπούμε στο μυαλό και, κυρίως, στην καρδιά των μελών της οικογένειας που εξετάζουμε. Μέσα από ρόλους : 4 άτομα «έπαιξαν» τον γιο, άλλα 4 τον πατέρα, άλλα 4 τη μητέρα, 3 άτομα το βρέφος και 3 άτομα τη μητρική γιαγιά. Τα υπόλοιπα άτομα μπήκαν σε ρόλο παρατηρητή.
Τους ζήτησα μετά, αφού ξαναδιαβάσαμε τα στιγμιότυπα που συνέβησαν στην οικογένεια αυτή, να γράψει ο κάθε ρόλος στο προσωπικό του ημερολόγιο τις σκέψεις και τα συναισθήματά του για την οικογένειά του. Στη συνέχεια διαβάσαμε τα ημερολόγια και αναδύσαμε και τα συναισθήματα των άλλων μελών όταν άκουσαν το ημερολόγιο του κάθε μέλους.
Διαπιστώσαμε πολύτιμα πράγματα : Είναι δύσκολο να έρθεις σε επαφή με τα συναισθήματά σου, να τα αναδύσεις, να τα επεξεργαστείς, να τα αξιοποιήσεις…. Είναι δύσκολο να μιλήσει ο πόνος… Πιο εύκολα μιλά ο θυμός. Είναι δύσκολο να μιλάς για τον εαυτό σου… Πιο εύκολα και αβίαστα μιλάς για τον άλλο… Είναι δύσκολο να αναλάβεις την ευθύνη σου για την πορεία των πραγμάτων…. Είναι εύκολο να ρίχνεις το μπαλάκι και το φταίξιμο στον άλλο και να του ζητάς να βγάλει αυτός τα κάστανα από τη φωτιά. Είναι δύσκολο να αλλάξεις τον εαυτό σου…. Είναι εύκολο να κλαίγεσαι, να γκρινιάζεις και να παραπονιέσαι και έτσι να επιβάλλεις το «δικό» σου και ν’ αλλάζεις τον άλλο… Όμως υπάρχει μια μικρή (;) διαφορά : τα πράγματα δεν καλυτερεύουν, αλλά γίνονται χειρότερα….
Τελικά το πρόβλημα δεν είναι μόνο μαθησιακό και δεν είναι καν μόνο του γιου. Ο γιος έχει «κατσιάσει» από τον τρόπο που επέλεξε το ζευγάρι να τον διαπαιδαγωγήσει, από τον τρόπο που το ζευγάρι χειρίζεται τα πράγματα. Είναι, μ’ άλλα λόγια, ο καθρέφτης της οικογένειας.
Ήρθαν στην επιφάνεια και ανομολόγητες σκέψεις και συναισθήματα των μελών, πχ. θυμός κι απογοήτευση εκατέρωθεν στο ζευγάρι και την πεθερά να θεωρεί «ηλίθιο» τον γαμπρό της. Διαπιστώσαμε ότι το «ηφαίστειο» έβραζε μέσα του, αλλά κανείς δεν έκανε κάποια κίνηση για την επεξεργασία του και την αξιοποίησή του. Είδαμε πόσο εύκολο ήταν να πάρει ο καθένας από το ζευγάρι τον ρόλο του θύματος, αγνοώντας την προσπάθεια και τον κόπο του άλλου, παραβλέποντας βασικές πληροφορίες, ρίχνοντας την ευθύνη στον άλλο. Έκπληκτοι συμπεράναμε ότι οι γονείς ( στην προκειμένη περίπτωση η μητέρα ) καλύπτουν συναισθηματικά κενά τους και ανεκπλήρωτα όνειρά τους μέσα από τα παιδιά τους, εις βάρος των παιδιών τους.
Με άλλα λόγια φάνηκε ότι το μαθησιακό πρόβλημα και η συμπεριφορά του «μαύρου προβάτου», του γιου, ήταν τελικά το σύμπτωμα και όχι το πραγματικό πρόβλημα, δηλ. η έλλειψη σχέσης και επικοινωνίας στο ζευγάρι.
Φαίνεται παράδοξο, αλλά το σύμπτωμα υπηρετεί την ομοιόσταση, την ισορροπία της οικογένειας, δυστυχώς – ευτυχώς. Μόνο αν το καλωσορίσουμε, αν το δούμε σαν «καμπανάκι» και σαν ευκαιρία αναβάθμισης και ανέλιξης μπορούμε να ελπίζουμε για την ( κάθε ) οικογένεια: ο γιος με τον τρόπο του «σπρώχνει» την οικογένεια να αλλάξει… Η ζωή του γιου ήταν μονόδρομος, το μέλλον του, το νόημα της ζωής του είχε προαποφασιστεί γι’ αυτόν, χωρίς αυτόν… Αλίμονο. Τραγικό…. Λυπηρό… ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΖΕΙ ΜΕ ΞΕΝΟ ΝΟΗΜΑ…
Τα παιδιά και, κατ΄επέκταση οι άνθρωποι, είναι σαν τα λουλούδια : Αν δεν ανθίζει το λουλούδι, δεν αλλάζεις το λουλούδι, αλλά το περιβάλλον του, τις συνθήκες στις οποίες ζει…
Υ.Σ. Ήταν πολύ ευχάριστη έκπληξη και συγκινητικό για μένα τα μηνύματα που έλαβα από κάποια μέλη που εφάρμοσαν αυτά που είπαμε. Σας παραθέτω κάποια λόγια τους, για του λόγου το αληθές : «Ήταν τρομερή η ανταπόκρισή του/της στη θετική μου διάθεση και στο ενδιαφέρον μου !! Μου μίλησε για τη δουλειά του/της, μοιράστηκε μαζί μου πράγματα που τον/την απασχολούσαν, παίξαμε με το παιδί μας ταυτόχρονα και οι δύο, όλα κύλησαν εξαιρετικά ομαλά, χωρίς άγχος, και έγιναν, σχεδόν, στους χρόνους που έπρεπε. Η καλή διάθεση και η θετική ατμόσφαιρα ήταν διάχυτη και το επόμενο πρωί στο σπίτι. Είναι πράγματι μαγικό πόσο επηρεάζει τη συμπεριφορά που δεχόμαστε η συμπεριφορά που δίνουμε…»
Καλή συνέχεια
Νίκος Μαρκάκης
Αφήστε μια απάντηση