ΘΕΜΑ : ΑΝ ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΜΗΝ Τ’ «ΑΓΑΠΑΤΕ»
Εντυπωσιακή συνάντηση ! Σπάσαμε κάποια ρεκόρ που κρατούσαν χρόνια : Για πρώτη φορά στα τόσα χρόνια της Σχολής Γονέων στη δεύτερη συνάντηση είχαμε τόσο μεγάλη συμμετοχή ! Κόντεψε να ξεπεράσει και την πρώτη συνάντηση. 36 άτομα, αν τα μέτρησα σωστά. Το δεύτερο ρεκόρ ήταν η συμμετοχή των αντρών : 13 από τα 36 άτομα ήταν άντρες, κάτι που ανεβάζει το ποσοστό συμμετοχής τους πάνω από 36 %. Δηλαδή, τουλάχιστον ένα στα τρία άτομα ήταν άντρας ! Πρωτοφανές. Ελπιδοφόρο κι αισιόδοξο. Και κάτι ακόμα. Καταφέραμε μετά από κάμποσα χρόνια να ξανακάνουμε μικρές ομάδες και το σεμινάριο να γίνει έτσι πιο ζωντανό, πιο βιωματικό. Τόσα χρόνια είχαμε σταματήσει τις μικρές ομάδες λόγω covid.
Σ’ αυτήν τη συνάντηση οι γονείς μπήκαν σε 4άδες κι αφού γνωρίστηκαν και συνδέθηκαν κάπως, πήραν το ρόλο του ψυχολόγου και ανέλυσαν πρώτα αυτοί μία αληθινή περίπτωση μιας αστικής οικογένειας που το παιδί, μαθητής Β΄ δημοτικού, παρουσίαζε μαθησιακά προβλήματα και όχι μόνο. Διαπίστωσαν και είπαν σπουδαία πράγματα. Είπαν
- Ότι η μητέρα ήταν υπερπροστατευτική και παρεμβατική σε σημείο που να το ευνουχίζει. Είχε βέβαια ελαφρυντικά, διότι αυτή σήκωνε όλο το βάρος ( λόγω μακράς απουσίας του πατέρα στη δουλειά ) κι ότι άλλος είναι ο ρόλος της μητέρας κι άλλος ο ρόλος της δασκάλας. Καλλιεργούσε την ανικανότητα του παιδιού της ( με αποτέλεσμα το παιδί να παλιμπαιδίζει ) , αντί να καλλιεργεί την αυτονομία του και να το «προπονεί» ( δεν το άφηνε να προσπαθήσει, να παλέψει μόνο του, κι ας αποτύχει, διότι έτσι αντριεύει κανείς ) και να το ετοιμάζει για τη ζωή. Ότι το παιδί κατάπινε το υπερβολικό άγχος της μητέρας, κάτι που είναι πολύ μεγάλο βάρος γι’ αυτό, με αποτέλεσμα να μην μπορεί ν’ ανοίξει τα φτερά του.
- Ότι ( η μητέρα ) προσπαθούσε να καλύψει δικά της συναισθηματικά κενά και να ικανοποιήσει μέσω του παιδιού της δικά της απραγματοποίητα, απωθημένα όνειρα. Τα παιδιά όμως έχουν δικαίωμα στην αυτοποίηση, να γίνουν αυτό που τα ίδια επέλεξαν να γίνουν. Κανείς δε ζει με ξένο νόημα…
- Ότι υπήρχε έλλειψη πατρικής φιγούρας, κάτι πολύ σημαντικό στην ηλικία που βρίσκεται το παιδί, επειδή έχει ανάγκη το αντρικό πρότυπο για να μπορέσει να γίνει η επιθυμητή ταύτιση με τον άντρα. Ότι ο πατέρας δεν έχει γιο, κι ο γιος δεν έχει πατέρα. Ότι ο πατέρας θα πρέπει να σχετιστεί περισσότερο και καλύτερα με τον γιο του και να πάρει και λίγο βάρος από τη μητέρα.
- Ότι η σχέση ζευγαριού ήταν απόμακρη έως ανύπαρκτη κι ότι πρέπει να πάνε σε σύμβουλο γάμου.
Πολύ σοφά μίλησαν οι γονείς…. Έτσι είναι , η έλλειψη αυτογνωσίας και συγκινησιακής ενημερότητας ( η μητέρα δεν ήταν ενήμερη για την αγωνία, το άγχος, τον φόβο και τον θυμό που ένιωθε ) και η δυσλειτουργία σε επίπεδο ζευγαριού, ωθούν τα παιδιά να βγάλουν κάποιο σύμπτωμα ( μαθησιακό, παραβατική συμπεριφορά, βουλιμία, ανορεξία, κτλ. ) , «σπρώχνοντας» με αυτόν τον παράδοξο τρόπο την οικογένεια ( κυρίως το ζευγάρι ) ν’ αλλάξει, να βελτιωθεί. Όταν ένα λουλούδι δεν ανθίζει, αλλάζεις το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει, όχι το λουλούδι. Η λειτουργική διαπαιδαγώγηση και η υγιής σχέση γονέα – παιδιού περνάει πρωτίστως μέσα από την αυτογνωσία του γονέα, διότι το να είσαι γονέας, δεν είναι απλά ένας ρόλος, αλλά μέρος αυτού που είσαι ως άνθρωπος. Γι αυτό και στις μέρες μας που όλα αλλάζουν ραγδαία είναι αδήριτη ανάγκη να εκπαιδευτούν οι γονείς. ΄Ετσι είναι : Μεγαλώνω τα παιδιά μου, «μεγαλώνοντας» τον εαυτό μου…
Καλή συνέχεια, καλή «δουλειά» ( με τον εαυτό σας) Νίκος Μαρκάκης
