Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΥΖΗΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ
Σ’ αυτήν τη συνάντηση, ως συνήθως κάθε Δεκέμβρη, προσομοιώσαμε μία αστική οικογένεια με δύο παιδιά, μια έφηβη κόρη κι έναν εξάχρονο γιο, που συζητούσαν για τις διακοπές των Χριστουγέννων, πού θα πάνε, πότε, με ποιους και πώς θέλουν να περάσουν τις μέρες αυτές. Έτοιμο σενάριο δεν υπήρχε, το έφτιαχναν καθώς μιλούσαν τα μέλη της οικογένειας.
Αναδύθηκαν οι δυσκολίες που συναντούν οι οικογένειες τις μέρες αυτές. Πώς να ικανοποιηθούν όλοι ; Στο χωριό του παππού και της γιαγιάς δεν υπήρχε ίντερνετ που ήθελε η κόρη, ούτε παιδάκια που ήθελε ο γιος για να παίζει. Οι ανάγκες των γονέων μπήκαν σε δεύτερη μοίρα, προηγούνταν τα παιδιά. Το θέμα έγινε ακόμα πιο σύμπλοκο, όταν εμφανίστηκαν ( τηλεφωνικά ) οι γονείς του πατέρα που ζούσαν στο χωριό, και, διά ζώσης, οι γονείς της μητέρας που ζούσαν στην ίδια πολυκατοικία με το ζευγάρι. Και αυτοί προσπαθούσαν και πίεζαν να γίνει αυτό που ήθελαν. Το ζευγάρι, αν και αγαπημένο, δυσκολευόταν να βρει μία λύση που θα τους ικανοποιούσε όλους, ενώ οι ανάγκες και οι επιθυμίες του ζευγαριού είχαν μπει σε δεύτερη μοίρα. Το ευχάριστο ήταν ότι τελικά μπόρεσαν και βρήκαν μία σύνθεση που όλοι έμειναν ικανοποιημένοι, κάνοντας βέβαια, όλες οι πλευρές, τις απαραίτητες υποχωρήσεις και συμβιβασμούς.
Είναι σημαντικό να ακουστούν οι ανάγκες κι οι επιθυμίες όλων των μελών της οικογένειας και μετά να γίνει διαπραγμάτευση προσπαθώντας να βρούνε μία κοινά αποδεκτή λύση, έτσι ώστε όλοι να είναι ευχαριστημένοι και κανείς να μην είναι λυπημένος ή θυμωμένος. Δύσκολο, πολύ δύσκολο…
Δεν είναι τυχαίο που τις ημέρες αυτές γίνονται μεγάλοι καυγάδες, οικογενειακοί, ερωτικοί, συγγενικοί, μιας και το μαζί, η συνεύρεση βγάζει στην επιφάνεια άλυτα θέματα του παρελθόντος κι επειδή πλέον κάθε μέλος εστιάζει πρωτίστως στην ικανοποίηση των δικών του επιθυμιών και όχι στο «μοίρασμα», στη σχέση, στο μαζί, στο συνδέεσθαι, όπως προτάσσουν οι μέρες αυτές. Ίσως θεωρώντας ότι η κοντινότητα ( ψυχής ), η εσωτερική «ζεστασιά» θα αναδυθεί αυτόματα κι αβίαστα.
Περιμένουμε από τα λαμπιόνια, τα στολίδια, τα ακριβά δώρα, τα μελομακάρονα, τους κουραμπιέδες και τις εκδρομές στην Αράχοβα να γεμίσουμε την ψυχή μας. Καλά είναι κι αυτά, βοηθούν με τον τρόπο τους. Αλλά είναι εξωτερικά πράγματα. Δε ζεσταίνουν σωστά την ψυχή μας, δε θρέφουν σχέσεις. Αυτό που ζεσταίνει την καρδούλα μας είναι η ψυχική, ειλικρινής, αυθεντική σύνδεση. Είναι η ολόκληρη, η ολόπλευρη προσωπική παρουσία στο εδώ και τώρα, η συνεργασία και συμβολή στο κοινό έργο – όποιο κι αν είναι αυτό – που φέρνει την επιθυμητή κοντινότητα και ζεσταίνει τις καρδιές μας.
Είναι ένας καλός λόγος, είναι μια συγγνώμη που δεν ειπώθηκε ποτέ, είναι μία συγχώρεση που περιμένει να ευοδωθεί, είναι ένα χαμόγελο, είναι μια αγκαλιά, είναι ένα χάδι. Είναι τα «ευχαριστώ» και τα «σ΄αγαπώ» που δεν ακούστηκαν ποτέ… Είναι μία απλή, απέριττη κάρτα που ζωγραφίσαμε εμείς σε ένα απλό χαρτί Α4 κι εκφράσαμε την αγάπη μας στα σημαντικά για μας πρόσωπα που θα φέρει μεγάλη συγκίνηση και δάκρυα χαράς στα μάτια του αγαπημένου, της αγαπημένης. Είναι τότε που ο μικρός Χριστός γεννιέται στην καρδιά του καθενός. Πράγματα που φαντάζουν αυτονόητα, αλλά δεν είναι σ’ έναν κόσμο που τρέχει τόσο γρήγορα και που είναι τόσο απρόσωπος… Τι ωραία εικόνα είναι να βλέπεις την οικογένεια μαζί να στολίζει το χριστουγεννιάτικο δέντρο, να φτιάχνει μελομακάρονα, να γεμίζει το σπίτι μυρωδιές, αστεία, γέλια, τραγούδια, χαρούμενες φωνούλες από τα παιδιά…
Η ζεστασιά των εορτών δε χαρίζεται, κερδίζεται με δυναμική κι όχι παθητική παρουσία. Η ζεστασιά των εορτών συνδημιουργείται, συγκατασκευάζεται, καταρχάς στο επίπεδο του ζευγαριού και κατόπιν με όλα τα μέλη της οικογένειας. Δεν είναι ούτε αυτονόητη ούτε δεδομένη, επειδή έχουμε Χριστούγεννα, τρώμε μαζί ή επειδή φέρνει δώρα στα παιδιά ο Αϊ-Βασίλης…
Ξοδεύουμε πολλά χρήματα σε ακριβά δώρα για να γεμίσουμε το κενό της σχέσης με τον / τη σύντροφό μας και τα παιδιά μας, επειδή αυτό πλασάρει η καταναλωτική κοινωνία μας ως ευτυχία. Λυπηρό, πολύ λυπηρό… Ας μην ξοδέψουμε φέτος πολλά χρήματα σε ακριβά δώρα. Ας «ξοδέψουμε» πολύ χρόνο με τον/τη σύντροφό μας, με τα παιδιά μας, με Δικούς μας ανθρώπους που τους αγαπάμε και μας αγαπούν. Το καλύτερο δώρο είναι ο άνθρωπος…
Ας μην περιμένουμε από τα Χριστούγεννα να δώσουνε νόημα σε μας… Εμείς έχουμε να δώσουμε νόημα στα Χριστούγεννα κι όχι αυτά σ’ εμάς.
Καλά Χριστούγεννα είναι τα «κερδισμένα» Χριστούγεννα… Νίκος Μαρκάκης
