Θέμα: ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ
Στη σημερινή μας συνάντηση ασχοληθήκαμε με τους λειτουργικούς παράγοντες της οικογένειας, τους άξονες πάνω στους οποίους καλό θα ήταν να κινούμαστε, έτσι ώστε να μειώνεται η δυσλειτουργία και να αυξάνεται η λειτουργικότητα της οικογένειας.
Οι γονείς χωρίστηκαν σε μικρές ομάδες και μέσα από μία συγκεκριμένη ανάμνηση από την οικογενειακή ζωή του καθενός, ανέδυσαν και κατέγραψαν τους άξονες αυτούς : «ηρεμία, υπομονή, οριοθέτηση, αγάπη, ήρεμο περιβάλλον, συνέπεια λόγων και έργων, ειλικρίνεια, καλή διάθεση, να κάνουμε πράγματα μαζί, καλή οργάνωση, κοινός ποιοτικός χρόνος, εμπιστοσύνη, συνεργασία.»
Στη συζήτηση που επακολούθησε δώσαμε έμφαση στα εξής στοιχεία:
Τα παιδιά χρειάζονται κυρίως σωστά μοντέλα, σωστά πρότυπα και γονείς που να ηγούνται και να ορίζουν τα πράγματα ( και όχι να γίνεται «καπετάνιος» της οικογένειας το παιδί ) μέσα από τη συνεργασία και τη συμπληρωματικότητα, βασιζόμενοι στις ομοιότητές τους και συνθέτοντας τις διαφορές τους μέσα από συνεχώς διαπραγματεύσιμους ρόλους.
Αναπτύξαμε την τεράστια σημασία των ορίων. Να είναι ξεκάθαρα, διαυγή μεν, εύκαμπτα δε, έτσι ώστε να διαφυλάσσουν την ακεραιότητα ολόκληρου του οικογενειακού συστήματος, τη λειτουργική αυτονομία των μελών και να βελτιώνεται η οικογένεια συνολικά. Να υπάρχουν ατομικά, ζευγαρικά, διαγενεϊκά, οικογενειακά όρια. Π.χ. να ακούν προσεκτικά τι λέει το κάθε μέλος, να μην παίρνει ο ένας «τη φωνή του άλλου», δηλ. να μη μιλά ο ένας για λογαριασμό του άλλου, τα παιδιά να μην παρεισφρύουν στο ζευγάρι ( π.χ. όταν κοιμάται ή όταν συζητά και να χτυπάνε την πόρτα πριν μπουν ), τα πεθερικά να μην επεμβαίνουν στη σχέση του ζευγαριού.
Μιλήσαμε για το συγκινησιακό κλίμα και την επικοινωνία, δηλαδή τον τρόπο που αλληλεπιδρούν τα μέλη της οικογένειας και κυρίως το ζευγάρι. Να υπάρχει νοιάξιμο, φροντίδα, υποστήριξη, να εκφράζονται οι ανάγκες και οι επιθυμίες κάθε μέλους, να μοιράζονται σκέψεις και – κυρίως – συναισθήματα, να αναλαμβάνει ο καθένας την προσωπική του ευθύνη.
Κλείσαμε με το «μεγαλωτικό» πέρασμα από τη μια φάση ζωής που περνάει η οικογένεια στην άλλη και πόσο σημαντικό είναι όχι μόνο να μην το φοβηθούμε, αλλά να το καλωσορίσουμε και να προετοιμαστούμε γι’ αυτό, ειδάλλως θα «κολλήσουμε» και θα υπάρξει δυσλειτουργία στην οικογένεια. Π.χ. όταν γεννιέται ένα αδερφάκι, όταν πάνε στην Α΄ τάξη του δημοτικού ή του γυμνασίου, όταν μπαίνουν στην εφηβεία, όταν φεύγει ένα παιδί για να σπουδάσει.
Καλή συνέχεια
Νίκος Μαρκάκης
