ΘΕΜΑ : ΜΕΛΕΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗΣ ΜΕ ROLE PLAYING
Στην τέταρτη συνάντησή μας και πρώτη για το νέο έτος 2026 τολμήσαμε κάτι πολύ δύσκολο : να μπούμε στο μυαλό και στην καρδιά των μελών μιας οικογένειας και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε και να δούμε πώς και τι σκέφτονται και – κυρίως – τι νιώθουν. Προσπαθήσαμε ν’ αφουγκραστούμε τις εσωτερικές τους φωνές και τα συναισθήματά τους.
Πιο συγκεκριμένα : οι γονείς χωρίστηκαν σε μικρές ομάδες, σε τριάδες, και μπήκαν σε ρόλους. Μία ομάδα έκανε τον πατέρα, μία άλλη τη μητέρα, μία άλλη τον 6χρονο γιο, μοναχοπαίδι, μαθητή Α΄ δημοτικού, και μία ομάδα τη δασκάλα του μαθητή.
Το σύμπτωμα που παρουσίαζε ο μαθητής – ο Γιαννάκης – ήταν ότι στο σχολείο πήγαινε καθημερινά πολλές φορές στην τουαλέτα, διακόπτοντας το μάθημα , κάτι που δυσκόλευε ιδιαίτερα τη δασκάλα. Η δασκάλα πρότεινε στη μητέρα να ρωτήσουν ψυχολόγο, αλλά ούτε και τότε η κατάσταση βελτιώθηκε. Η μητέρα ματαίως πίεζε το παιδί της να μην το κάνει. Ο πατέρας ήταν απών από την όλη κατάσταση. Η δασκάλα είχε σηκώσει τα χέρια ψηλά. Επρόκειτο για μία καλή οικογένεια, με ένα αγαπημένο ζευγάρι που είχαν το παιδί τους «σαν βασιλιά». Το ίδιο έκαναν και ο παππούς και η γιαγιά.
Ζήτησα από τον κάθε ρόλο να γράψει το προσωπικό του ημερολόγιο με σκέψεις και συναισθήματα για την όλη κατάσταση. Αξίζει να σταθούμε στον Γιαννάκη. Μεταξύ άλλων αναφέρει : «Νιώθω άγχος και φόβο μήπως δεν τα καταφέρω και απογοητεύσω τη δασκάλα και τη μαμά μου. Οι άλλοι περιμένουν πολλά από εμένα και νιώθω άσχημα όταν δεν τα καταφέρνω. Θέλω να νιώθει περήφανος κι ο μπαμπάς μου για μένα, γιατί δουλεύει όλη τη μέρα και θέλω να τον ικανοποιώ. Δε μου αρέσει να μοιράζομαι την προσοχή με τα άλλα παιδιά στο σχολείο, ενώ στο σπίτι είμαι βασιλιάς. Νιώθω καταπίεση, επειδή δε θέλω να στενοχωρώ τη μαμά, τον μπαμπά, τη γιαγιά και τον παππού μου.»
Ήταν κάπως αποσταθεροποιητικό αλλά ταυτόχρονα και πολύ διαφωτιστικό για τους γονείς να διαπιστώνουν ότι ένα παιδί–βασιλιάς κατά βάθος νιώθει τέτοια δυσάρεστα συναισθήματα στην καρδούλα του. Κι εφόσον δεν μπορεί να τα διαχειριστεί και δεν τα εκφράζει, βγάζει κάποιο σύμπτωμα, στην προκειμένη περίπτωση πήγαινε συνεχώς στην τουαλέτα. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο αποφορτιζόταν λιγάκι. Αυτό λοιπόν που οι γονείς και η δασκάλα το έβλεπαν σαν πρόβλημα, για το παιδί ήταν η λύση, η εκτόνωση, η διαχείριση των συναισθημάτων του.
Αυτά λοιπόν που κάνει τη διαφορά είναι :
*Να μη σταθούμε στο σύμπτωμα, αλλά να ψάξουμε πιο βαθιά να βρούμε τι βαραίνει την ψυχή του παιδιού.
*Να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τα συναισθήματα του παιδιού, κυρίως τα δυσάρεστα, και να τα αντισταθμίσουμε με άλλα ευχάριστα για να ανακουφιστεί το παιδί.
*Να μην εστιάσουμε μόνο στο παιδί, αλλά σε όλο το σύστημα, σε όλη την οικογένεια, διότι οι γονείς και οι παππούδες, με τον τρόπο τους, και παρά την καλή τους πρόθεση, δημιουργούσαν και συντηρούσαν το πρόβλημα στο παιδί. Χρειάζεται λοιπόν όλοι να αλλάξουν, να εκπαιδευτούν και να συμβουλευτούν ειδικούς σε θέματα οικογένειας και σχέσεων.
*Ο γονέας , αλλά και ο δάσκαλος, ν’ αποδέχεται το παιδί του άνευ όρων και να καλλιεργεί την αυτονομία του παιδιού.
Ήταν μία πολύ εποικοδομητική συνάντηση και οι γονείς έφυγαν πολύ ευχαριστημένοι.
Καλή μας χρονιά ! Νίκος Μαρκάκης
