ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
ΜΕΡΟΣ 1ο
Σήμερα, 14 Φεβρουαρίου, μιας και η συνάντηση συνέπιπτε με τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, τη γιορτή των ερωτευμένων, ασχοληθήκαμε με τη σχέση του ζευγαριού, συζητώντας κι αναλύοντας κάποιες χρήσιμες, πρακτικές συμβουλές έτσι ώστε η επικοινωνία, άρα και η σχέση του ζευγαριού να γίνει πιο λειτουργική.
Μερικές από τις συμβουλές αυτές είναι οι εξής :
- Δεν υπάρχει μη επικοινωνία. Όλα «μιλούν», ακόμα και η σιωπή. Και το μη μήνυμα είναι μήνυμα.
- Η εξωλεκτική επικοινωνία ( βλέμματα, ρούχισμός, κινήσεις, στάση του σώματος, τόνος της φωνής κτλ. ) είναι όχι μόνο αναπόσπαστο κομμάτι της επικοινωνίας, αλλά εξίσου σημαντικό με το λεκτικό κομμάτι, με αυτά που λέμε.
- Δίνω χώρο και χρόνο στον άλλο, για να έρθει σ’ επαφή με τα συναισθήματά του, να σκεφτεί και ν’ αποφασίσει. Δεν πιέζω καταστάσεις, δεν απαιτώ άμεση συζήτηση. Π.χ. «Έχω ανάγκη, θα ήθελα να συζητήσουμε αυτά που έγιναν τις προάλλες. Θέλεις κι εσύ; Μπορείς να βρεις λίγο χρόνο να αξιοποιήσουμε αυτά που έγιναν ;»
- Δεν περιμένω από τον άλλο να κάνει αυτός το πρώτο βήμα. Παίρνω εγώ την πρωτοβουλία για τη βελτίωση της σχέσης.
- Δε συζητάμε θυμωμένοι. Μπαίνω σε συζήτηση, όταν είμαι ήρεμος, όταν νιώθω στην καρδιά μου «ζεστό», ευχάριστο συναίσθημα. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει πρώτα να έρθω σε επαφή με τα δικά μου συναισθήματα και να είμαι ενήμερος γι’ αυτά. Πρώτα έχω να συζητήσω με τον εαυτό μου…
- Φτιάχνω το κατάλληλο «πλαίσιο» για τη συζήτηση. Δε συζητώ σημαντικά θέματα στο πόδι, όποτε, όπου, όπως μου ‘ρθει…
- Βοηθητικό είναι να συμφωνήσει το ζευγάρι, ότι όσο διαρκεί η συζήτηση να είναι κλειστή η τηλεόραση, το κινητό, ο υπολογιστής και η προσοχή και των δύο να είναι αναπόσπαστη. Βοηθάει και η βλεμματική επαφή, όχι όμως συνεχώς.
- ΒΑΣΙΚΟ ! Δε μιλώ για τον άλλο. Δε λέω στον άλλο τι να κάνει και τι να μην κάνει. Δε μπαίνω σε ρόλο δασκάλου, ψυχολόγου, γονέα, λοχαγού, διότι, με αυτόν τον τρόπο «σπρώχνω», ωθώ τον άλλο να πάρει ρόλο μαθητή, παιδιού, φαντάρου, θεραπευόμενου. Διαταράσσεται η ισότιμη βάση που πρέπει να διέπει τη σχέση του ζευγαριού. Συμβάλλω στη δημιουργία δυσλειτουργικής δυναμικής, στη δημιουργία ενός αρνητικού αυτοενισχυόμενου κύκλου, που είναι ο χειρότερος εχθρός για τη σχέση. Είναι ένας από τους λόγους που χωρίζουν τα ζευγάρια. Μιλώ για μένα σε σχέση με τον άλλο. Εκφράζω τα συναισθήματά – ευχάριστα και δυσάρεστα – μου και τα τεκμηριώνω. Π.χ. «Θύμωσα, λυπήθηκα, όταν καθυστέρησες αρκετά στο ραντεβού μας και δε με πήρες τηλέφωνο να με ενημερώσεις» ή «Χάρηκα πολύ, συγκινήθηκα, όταν ήρθες να με βοηθήσεις.»
- Καλό θα είναι να μην ξεκινήσω με τα δυσάρεστα και τα αρνητικά, αλλά με τα ευχάριστα και τα θετικά. Να καταθέσω στη συζήτηση και τα καλά που έχει κάνει ο άλλος και να τον ευχαριστήσω για όλα όσα προσφέρει. Δεν είναι πλέον ούτε αυτονόητα, ούτε δεδομένα.
Η συζήτηση μας είχε συνεπάρει τόσο πολύ, το ενδιαφέρον των γονέων αμείωτο, η συμμετοχή τους μεγάλη, ώστε δεν ολοκληρώσαμε το θέμα της συζήτησης και είπαμε να το συνεχίσουμε την επόμενη φορά.
Καλή συνέχεια, καλή «δουλειά» … Νίκος Μαρκάκης
