ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ – 6η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ / ΤΕΤΑΡΤΗ 13 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019

ΛΑΚΩΝΙΚΗ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΦΡΑΓΚΗ

ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ – 6η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

ΤΕΤΑΡΤΗ, 13 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019

ΑΝ ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ, ΜΗΝ Τ’ «ΑΓΑΠΑΤΕ»

Φτάνοντας αισίως στην 6η και τελευταία για φέτος συνάντησή μας, ασχοληθήκαμε με ένα δύσκολο αλλά καυτό θέμα: Την υπερβολική «βοήθεια» και την υπέρμετρη ανατροφή ( γνωστή και ως ανατροφή-ελικόπτερο ), σύμφωνα με την οποία οι γονείς-ελικόπτερο υπαγορεύουν κάθε βήμα του παιδιού και ικανοποιούν προκαταβολικά κάθε ανάγκη του παιδιού, πριν καν το παιδί έρθει σε επαφή και καταλάβει ποια είναι η ανάγκη του αυτή.

Αυτός ο διαρκής παρεμβατισμός και η υπερβολική παροχή βοήθειας, σε συνδυασμό μάλιστα με την πολλή ισχύ που δίνουν οι γονείς στα παιδιά, τα χαλαρά όρια που βάζουν και την έλλειψη αξιών ( ανθρωπιά, αλληλεγγύη, φιλότιμο, κουράγιο, δικαιοσύνη, εμπιστοσύνη, … ) δημιουργούν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ, που γυρίζει μπούμερανγκ στο παιδί. Γονείς που πάλεψαν, ίδρωσαν, μόχθησαν, μάτωσαν, για να πετύχουν, θεωρούν αδιανόητο να μπουν σ’ έναν τέτοιο κόπο και τα «βλαστάρια τους». Κάνουν λοιπόν τα πάντα για να τους εξασφαλίσουν «μασημένη» τροφή, να μην τους λείψει τίποτα, καμία σκιά να μη σκοτεινιάσει τη ρόδινη ζωή τους…

Τα παιδιά γίνονται καλομαθημένα, δηλαδή κακομαθημένα, νομίζοντας ότι μπορούν να έχουν το οτιδήποτε, οποτεδήποτε, οπουδήποτε, οπωσδήποτε, μ’ οποιονδήποτε. Γίνονται αυθάδη, υπεροπτικά, ανάγωγα, κι ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους. Το παιδί γίνεται φυγόπονο, οκνηρό, μη μαχητής, μη διεκδικητικό και στο παραμικρό κυματάκι της ζωής, τρέχει πίσω στην ασφάλεια του μπαμπά και της μαμάς. Φοβούνται να αναλάβουν ευθύνες, φοβούνται να βγουν στη ζωή. Ευνουχίζονται. Δε γίνονται αυτάρκη και αυτόνομα και χρειάζονται διαρκώς δεκανίκι. Παιδιά θερμοκηπίου τα ονομάζω εγώ, που, όταν βρίσκονται σε αποστειρωμένες και προστατευόμενες συνθήκες, όλα είναι μέλι γάλα, αλλά όταν βγουν στις πραγματικές συνθήκες τις ζωής, κάποια παιδιά δεν αντέχουν και καταρρέουν από το βάρος και την αγωνία. Δείτε τη φωτογραφία που τράβηξα στην τάξη μου , για να καταλάβετε… Όσο υπήρχε το σελοφάν, όλα ήταν υπέροχα. Όταν το έβγαλα, το ένα λουλούδι δεν άντεξε τις πραγματικές συνθήκες και μαράθηκε… Λουλούδι είναι κι ο άνθρωπος..

Θεωρώ, λοιπόν, ότι πολύ καλός γονέας = κακός γονέας. Καλός γονέας είναι αυτός που προπονεί το παιδί του, που του βάζει όρια, που του δίνει τόση ισχύ όση αναλογεί στην εξελικτική φάση της ζωής του, που έχει τη δύναμη να μην είναι αρεστός, αυτός που υπηρετεί την αυτονομία του παιδιού, αυτός που βρίσκεται δίπλα στο παιδί αρωγός, εμψυχωτής, ιχνηλάτης, ρυθμιστής, καταλύτης, προπονητής. Αυτός ο γονέας που βοηθάει το παιδί του αφήνοντάς το αβοήθητο, μιας και κανείς δε μαθαίνει κολύμπι ή να «πετάει» κολυμπώντας ή πετώντας πάνω στις πλάτες των άλλων.

Γιατί δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να κρατάς εσύ το τιμόνι της ζωής σου, να χαράζεις πορεία μόνος σου, να μετουσιώνεις τον κόπο σε χαρά, δημιουργία, να γεύεσαι τους καρπούς του μόχθου σου, του αγώνα σου, να φτάνεις στη δική σου Ιθάκη σοφός και «πλούσιος»…

Γι΄αυτό σκληρή αγάπη, μεγαλωτική αγάπη. Γι΄αυτό αν αγαπάτε τα παιδιά σας, μην τ΄ «αγαπάτε»….

Νίκος Μαρκάκης