Αφού ζεσταθήκαμε με ένα βιντεάκι με μητέρες και μωρά, και καλωσορίσαμε την εύγλωττη σιωπή των πρωτοετών που έκανε ηχηρή αντίθεση με τη χαρά – ανυπομονησία των «παλιών» μελών για τη Σχολή γονέων που ξανάρχισε, χωριστήκαμε σε μικρές ομάδες και συζητήσαμε για τους παραμορφωτικούς καθρέφτες και τα φίλτρα που φτιάχνουμε όταν είμαστε παιδιά, και τα οποία εμποδίζουν τη θέαση της σημερινής πραγματικότητας, ορίζοντας ακόμα και την ζωή μας. Τα συμπεράσματα και οι διαπιστώσεις των μικρών ομάδων έδωσαν έμφαση στα εξής σημεία :
1) Κοινή ανάγκη για αποδοχή και αγάπη. Κοινό πρόβλημα ( των 2 γυναικών που αναλύσαμε ) η έλλειψη αυτογνωσίας και αυτοεκτίμησης. Ένιωθαν ότι δεν τους άξιζε να αγαπηθούν.
2) Δεν έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους – αυτοπεποίθηση. Δεν τα έχουν βρει με τον εαυτό τους.
3) Έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και διάφορες ανασφάλειες. Η κάθε μία βλέπει αυτό που θέλει.
4) Έχουν έλλειψη αυτογνωσίας και κοινωνικοποίησης, έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση. Ψάχνουν για επικοινωνία. Κουβαλάνε βιώματα και κανόνες απ’ την οικογένειά τους.
5) Έχουν ελαττώματα που δεν τα γνωρίζουν, άρα τίθεται θέμα αυτογνωσίας. Έχουν πρόβλημα προσωπικότητας. Το πρόβλημα είναι δικό τους και όχι των άλλων. Η συμπεριφορά των άλλων επιβεβαιώνει την εικόνα τους, το πρόβλημά τους.
6) Έχουν έλλειψη αυτοπεποίθησης, αυτοεκτίμησης και αυτοκριτικής. Αγνοούν το μερίδιό της ευθύνης που τους αναλογεί. Με τη συμπεριφορά τους προκαλούν τη συμπεριφορά των άλλων. Ίσως το πρόβλημα να είναι ο «εγωισμός» τους και να είπαν ψέματα στον θεραπευτή όταν τις πήγε στον καθρέφτη.
7)Δεν έχουν επίγνωση του εαυτού τους. Είναι θέμα επιλογών που δεν τις (υποστηρίζουν. Ενοχλούνται, δε δέχονται ότι οι άλλοι ( οι άντρες ) δεν τις αποδέχονται
Είναι λάθος η εικόνα που δείχνουν προς τα έξω.
Συζητώντας όλοι μαζί δώσαμε έμφαση στη χαμηλή αυτοεκτίμηση του παιδιού που χτίζεται όταν οι γονείς, λεκτικά και εξωλεκτικά, κυρίως με το βλέμμα τους, εκφράζουν, προβάλλουν τα αρνητικά τους συναισθήματα στο παιδί, το οποίο πλάθει την προσωπικότητα του μέσα στην απαξίωση. «Το βλέμμα που έχει απογοήτευση μαυρίζει το καθετί, ενώ το βλέμμα που έχει αγάπη, αγκαλιάζει το καθετί και το κάνει αγαπητό» λέει ο Δ. Καραγιάννης στο βιβλίο «Η αδικία που πληγώνει».
Νίκος Μαρκάκης, Ψυχολόγος –Δάσκαλος
Συντονιστής της «Σχολής Γονέων»
Αφήστε μια απάντηση