«ΜΑΜΑ, ΜΕ ΕΙΠΕ ΚΟΤΑ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ. ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ;»
ΜΕΡΟΣ 1ο / βιωματικό
Αυτή τη φορά κάναμε κάτι πολύ πρωτοποριακό : Προσομοίωση οικογένειας. Ζωντανέψαμε μια οικογενειακή στιγμή μέσα από ελεύθερο διάλογο των μελών – ρόλων, του πατέρα, της μητέρας, της κόρης και της μητρικής γιαγιάς. Η κόρη ήρθε κλαίγοντας από το σχολείο και είπε στους γονείς της : «Μαμά, με είπε πάλι κότα ο Γιάννης, τι να κάνω ;»
Μέσα από τη συζήτηση αναδύθηκε πόσο μας δυσκολεύουν τέτοιες καταστάσεις, ότι δεν είμαστε σίγουροι και ξεκάθαροι για την άποψη που λέμε στα παιδιά, ότι το ζευγάρι δεν έχει μια κοινή γραμμή και δυσκολεύεται
να συνθέσει τις δύο απόψεις, καθώς και ότι εστιαζόμαστε στο νοητικό κομμάτι ( στο θέμα της συζήτησης ), ακόμα κι όταν τα παιδιά μας μας απευθύνονται στο συγκινησιακό μας κομμάτι ( δηλ. ότι λυπούνται, θυμώνουν και θέλουν αναγνώριση, αποδοχή των συναισθημάτων αυτών ) και περιμένουν πρώτα από όλα μια ζεστή αγκαλιά από μας τους γονείς.
Στις μικρές ομάδες , οι γονείς που συμμετείχαν, έγραψαν τα εξής :
1. Είναι ωραίο τα παιδιά να σε εμπιστεύονται. Είναι θετική η αντίδραση, όταν γίνεται σύνθεση.
2. Συμφωνούμε στην αγκαλιά, στην επαφή σε συγκινησιακό επίπεδο, στην κατανόηση του προβλήματος, στην αποδοχή του παιδιού, στο να είμαστε «κοντά του, να το κάνουμε να νιώθει ασφάλεια. Προσπαθούμε να βρούμε μια μέση λύση, χωρίς έντονες διαφωνίες μπροστά στο παιδί. Προσπαθούμε να δώσουμε πρωτοβουλία στο παιδί να λύσει μόνο του το πρόβλημα ( εμείς δε θα είμαστε εκεί να του το λύνουμε ), γι’ αυτό να μεγαλώνουμε δυνατά, ανεξάρτητα παιδιά που στέκονται στα πόδια τους.
3. Παίζει μεγάλο ρόλο το σχολείο και ο δάσκαλος. Έχει σχέση κι ο χαρακτήρας του παιδιού και το φύλο του.
4. «Όλοι κάνουν λάθος εκτός από το μπαμπά σου», είπε ο μπαμπάς στο παιδί του. Η οικογένεια πρέπει να έχει συνοχή. Το παιδί πρέπει να ξέρει ότι πολλές φορές οι γονείς έχουν διαφορετικές απόψεις. Δεν πρέπει να δίνουμε έτοιμες λύσεις και καλό είναι να τα παροτρύνουμε να βρουν μόνα τους τη λύση.
Νίκος Μαρκάκης, ψυχολόγος –δάσκαλος
Συντονιστής της «Σχολής Γονέων»
Αφήστε μια απάντηση