ΛΑΚΩΝΙΚΗ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΦΡΑΓΚΗ
ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ
ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΩΝ 2016 – 2017
Στην πρώτη συνάντηση ο καθένας έφερε μια προσωπική του ανάμνηση που του ζεσταίνει την καρδιά με κάποιο πρόσωπο της ζωής του το οποίο το θεωρεί σημαντικό. Ψάξαμε κατόπιν να βρούμε τι είναι αυτό που κάνει τον άλλο σημαντικό για εμάς και μας γεμίζει ζεστά συναισθήματα την καρδιά.Το μυστικό λοιπόν που κάνει τον άλλο Σημαντικό σύμφωνα με τους γονείς είναι «το πλησίασμα, η διαθεσιμότητα, η εμπιστοσύνη που έδειξε στο πρόσωπό μου, η επιβράβευση, η ενθάρρυνση και η εμψύχωση, το ότι με έκανε να νιώθω ασφαλής, το ότι ήταν στη δύσκολη στιγμή πλάι μου, το ότι πίστεψε σ’ εμένα, το ότι με κατανοούσε και με συμπονούσε, το ότι με αγαπούσε και με αποδεχόταν άνευ όρων, το ότι με έκανε να χαμογελάω, το ότι με έκανε να νιώθω κι εγώ σημαντικός…».
Στη δεύτερη συνάντηση δραματοποιήσαμε μια οικογένεια με τους 5 χαρακτηριστικούς τύπους παιδιών, : το ευάλωτο παιδί, το παιδί-γονέας, το παιδί-σύντροφος, το παιδί-εκπρόσωπος, το παιδί-παραβάτης. Κάθε ρόλος έγραψε την προσωπική του «μετάφραση» για το πώς ο ίδιος βλέπει και βιώνει τον εαυτό του και πώς βλέπει τα πράγματα στην οικογένεια. Καταλάβαμε ότι αυτό που βοηθάει είναι να μπεις στη θέση του άλλου, να τον καταλάβεις και κυρίως να τον νιώσεις. Αυτό προκαλεί συμπόνια και έτσι έρχονται και οι καρδιές πιο κοντά… Επίσης είναι πολύ βοηθητικό, ανακουφιστικό, ιαματικό και διαφωτιστικό να «ανοίγεται» κανείς, να λέει με ειλικρίνεια τις σκέψεις και τα συναισθήματά του , το πώς ο ίδιος βιώνει τα πράγματα στην οικογένεια, και μετά να ακούσει και τα αντίστοιχα του άλλου. Αυτό κάνουν οι οικογένειες που ανθίζουν.
Στην τρίτη συνάντηση «στήσαμε» μια οικογένεια που συζητούσε live τι θα κάνει τις μέρες που έρχονται. Μέσα από τη συζήτηση αναδύθηκε ο τρόπος επικοινωνίας της οικογένειας αυτής, καθώς και δυναμικές και συμμαχίες. Φάνηκε ο παιδοκεντρικός χαρακτήρας της οικογένειας , ότι η πεθερά είχε περισσότερη ισχύ απ΄ όσο της αναλογούσε, ότι η οικογένεια δεν επικοινωνούσε ουσιαστικά, αλλά διαδικαστικά, ότι οι γονείς όχι μόνο δεν έπαιρναν την ευθύνη και την ισχύ ως όφειλαν, αλλά ήταν και «άβουλα πλάσματα», το ζευγάρι δεν επικοινωνούσε μεταξύ του.
Στην τέταρτη συνάντηση παρουσίασα στους γονείς, τη μέθοδό μου, τη Συγκινησιακά Εστιασμένη Θεραπευτική Διδασκαλία (ή πιο απλά Θερ. Διδασκαλία ), η οποία έρχεται να απαντήσει, να βοηθήσει στις ανάγκες που αναφερθήκαμε στην προηγούμενη συνάντηση : Χρειάζεται πρώτα να αποδομήσουμε την δυσλειτουργική συμπεριφορά του παιδιού, να φυτέψουμε το σπόρο της λειτουργικής συμπεριφοράς, και να τον φροντίσουμε με την ελπίδα να καρπίσει.
Στην πέμπτη συνάντηση ασχοληθήκαμε με εφαρμογές της Θεραπευτικής Διδασκαλίας καθώς και με συγκεκριμένες θεραπευτικές παρεμβάσεις στην τάξη μέσα από συγκεκριμένα αληθινά περιστατικά που έζησα. Στον πρώτο γύρο συζητήσαμε, αναλύσαμε, ονομάσαμε τις μεθόδους που εφάρμοσα, έτσι ώστε ο γονέας να έχει συγκεκριμένα «σκονάκια» στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών του.
Στην έκτη και τελευταία μας συνάντηση δραματοποιήσαμε δύο περιστατικά μέσα από τη σχολική τάξη. Στο πρώτο ένα παιδάκι είπε στη δασκάλα του ότι ένας συμμαθητής του τον χτύπησε και ότι ανταπέδωσε το χτύπημα, διότι ο μπαμπάς του του λέει να μην είναι «κότα» και «να βαράει, όταν τον βαράνε». Είδαμε πώς το χειρίστηκε η δασκάλα. Στο δεύτερο περιστατικό τα παιδιά μάλωσαν πολύ κι άρχισαν να χτυπιούνται, ενώ υπήρχε και υποψία bullying, από το ένα παιδί στο άλλο. Τα πράγματα βελτιώνονται και οι γόρδιοι δεσμοί λύνονται μόνο αν το κάθε παιδί σταματήσει να μιλάει για το άλλο παιδί και «το γυρίσει στον εαυτό του» και δει πώς, πότε, γιατί , πόσο συμβάλλει, ορίζει αυτό που συμβαίνει και δεν του αρέσει, πώς προκαλεί αυτό που απεύχεται . Εφαρμόσαμε δηλαδή τη βασική αρχή «αλλάζω τον εαυτό μου ( κι όχι τον άλλο ) κι αλλάζει ο άλλος, αλλάζει και η σχέση», φεύγοντας από τη γραμμική και εστιάζοντας στην κυκλική αιτιότητα.
Νίκος Μαρκάκης
Δάσκαλος – θεραπευτής
Αφήστε μια απάντηση