ΛΑΚΩΝΙΚΗ –ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΦΡΑΓΚΗ
ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ
6η ΣΥΝΑΤΗΣΗ 8 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017
ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ , ΜΕΡΟΣ 2ο
Στην αρχή η συζήτηση μας πήγε στον γάμο. Θυμηθήκαμε τα λευκώματα που συμπληρώναμε στο γυμνάσιο και στο λύκειο με ερωτήσεις του στυλ « Τι εστί έρως ;». Αναρωτηθήκαμε λοιπόν «Τι εστί γάμος» τη σήμερον ημέρα . Ιδού οι απαντήσεις : «Γάμος εστί σεβασμός, θαυμασμός, οικογένεια, αγάπη, συμφωνία, συμβίωση, αγώνας, δοκιμασία, συντροφικότητα ( αν είσαι παντρεμένος αρκετά χρόνια κι έχεις και παιδιά, δηλαδή στα 65 σου… ), ευθύνη, δέσμευση, «μεγάλωμα», κρίση…, χαρά εξέλιξη».
Στη συνέχεια δραματοποιήσαμε δύο περιστατικά μέσα από τη σχολική τάξη. Στο πρώτο ένα παιδάκι είπε στη δασκάλα του ότι ένας συμμαθητής του τον χτύπησε. Είδαμε πώς το χειρίστηκε η δασκάλα. Μετά το ξαναπαίξαμε, αλλά με τη νέα πληροφορία ότι και αυτό το παιδί χτύπησε το άλλο παιδάκι, διότι έτσι του λέει ο πατέρας του να κάνει : «ΤΙ είσαι ρε,; Κότα ; Σε βαράνε ; Βάρα κι εσύ !»
Στη συνέχεια αναλύσαμε το περιστατικό και είδαμε τι έκαναν τα παιδιά και πώς το χειρίστηκε η δασκάλα : με σεβασμό κι ευθύνη, με αγάπη για τα παιδιά, αλλά και γραμμικά, συμβιβαστικά, επιφανειακά, βιαστικά, μιας και έχει τόσο μάθημα να κάνει. Όσο για τα παιδιά πήραν και τα δύο το ρόλο του θύματος και έριχναν το φταίξιμο στο άλλο παιδί κι έβγαζαν την ουρά τους απ’ έξω, αποποιούμενα την ευθύνη τους. Δέχτηκαν πάντως να κάνουν νέα αρχή. Αισιόδοξο, πολύ αισιόδοξο… Κατόπιν ξαναπαίξαμε το ίδιο περιστατικό, αλλά αυτή τη φορά έκανα εγώ το δάσκαλο.
Στο δεύτερο περιστατικό τα πράγματα χόντρυναν ακόμα περισσότερο : Τα παιδιά μάλωσαν πολύ κι άρχισαν να χτυπιούνται, ενώ υπήρχε και υποψία bullying, εκφοβισμού από το ένα παιδί στο άλλο. Αυτό που προσπάθησα να τους δείξω είναι το πώς συγκατασκευάζουν τα παιδιά αυτά ( και γενικότερα το ζευγάρι κι όλοι οι άνθρωποι ) αυτό το οποίο δεν τους αρέσει, με αποτέλεσμα να μαλώνουν και να χαλάνε τις καρδιές τους και να διακόπτονται οι σχέσεις τους. Το κέντρο βάρος φεύγει λοιπόν από τη γραμμική αιτιότητα, που από το αίτιο πάμε στο αποτέλεσμα ( φταίνε π.χ. τα χαρακτηριστικά του θύτη γι’ αυτό που έγινε ) και πηγαίνει στην κυκλική αιτιότητα, : Το αίτιο γίνεται αποτέλεσμα, που με τη σειρά του αποτελεί νέο αίτιο κ.ο.κ. Ουσιαστικά δηλαδή, τα παιδιά με τον τρόπο που επέλεξαν να επικοινωνήσουν έστησαν έναν δυσλειτουργικό «χορό». Άρα αυτό που ζητιέται δεν είναι να αλλάξουμε τον Γιαννάκη και τον Γιωργάκη, ( τους οποίους μάλιστα απενοχοποιούμε ), αλλά τον τρόπο που επικοινωνούν, τον χορό τους δηλαδή.
Αυτό γίνεται μόνο αν το κάθε παιδί σταματήσει να μιλάει για το άλλο παιδί και «το γυρίσει στον εαυτό του» και δει πώς, πότε, γιατί , πόσο συμβάλλει, ορίζει αυτό που συμβαίνει και δεν του αρέσει ( π.χ. στο τέλος μένει μόνο και κανένα παιδάκι δε θα θέλει να παίζει μαζί του ), έτσι ώστε να μπορεί σε ανάλογες στιγμές να το διαχειριστεί λειτουργικά κι όχι συγκρουσιακά.
Δηλαδή αλλάζω τον εαυτό μου ( κι όχι τον άλλο ) κι αλλάζει ο άλλος, αλλάζει και η σχέση. Ο δε δάσκαλος ( αντιστοίχως ο γονέας ) γίνεται ο καταλύτης, ο ρυθμιστής, ο ιχνηλάτης, ο προπονητής μιας ανωτροπικής διεργασίας, εμπλουτίζοντας έτσι και το ρόλο του. Για να το κάνει όμως αυτό, θα πρέπει και ο ίδιος να εκπαιδευτεί στη συστημική ( κυρίως )σκέψη. Οι γονείς έκλεισαν το σεμινάριο δηλώνοντας «ανακούφιση, αγαλλίαση ψυχής, προβληματισμό, αυτογνωσία, άγχος για το πώς θα τα περάσουν όλα αυτά στα παιδιά τους, ότι σημαντικό είναι να επιλέγεις τα υπέρ και τα κατά και να μη ρίχνεις ευθύνες στους άλλους, αλλά να κοιτάς τη δική σου ευθύνη, και ότι είναι φοβερό ( με την αρνητική του έννοια ) ότι μόνοι μας με αυτά που κάνουμε οδηγούμαστε στη μοναξιά».
Ένα μεγάλο ευχαριστώ και από μένα για το ταξίδι μας και φέτος που ξεκίνησε με 54 άτομα και τελείωσε με 14, δυστυχώς / ευτυχώς. Ραντεβού τον Οκτώβριο
Νίκος Μαρκάκης
Αφήστε μια απάντηση