Αφού αρχικά, όπως πάντα, «ζεσταθήκαμε» και συνδεθήκαμε, στη συνέχεια αναλύσαμε δύο συγκεκριμένες περιπτώσεις και αξιοποιήσαμε το κοντράστ των αντιδράσεων των δύο γονέων.
Η πρώτη περίπτωση αφορούσε σε μια μητέρα που ήταν στην παιδική χαρά με την 1,5 χρονών κόρη της. Το κοριτσάκι παραπάτησε λιγάκι, έχασε λίγο την ισορροπία του, αλλά δε θα έπεφτε. Η μητέρα της, γεμάτη αγωνία, φώναξε τ’ όνομά της : «Μαρία !!!». Το κοριτσάκι έπεσε και γύρισε και είπε στη μητέρα του : «Μαμά, φοβήθηκα!…»
Η δεύτερη περίπτωση αφορούσε εμένα, που ήμουνα στις κούνιες με την κόρη μου τη Μαριάννα, 2,5 χρονών τότε. Η Μαριαννούλα σκόνταψε και πέφτοντας έβαλε τα χέρια της μπροστά, τα οποία και ψευτογδάρθηκαν. Τα κοίταξα. Τίποτα το ιδιαίτερο, το ανησυχητικό. Η Μαριάννα με κοίταξε και πήγε να κλάψει : «Μπαμπά, έπεσα…», μου είπε. Εγώ, χωρίς ίχνος φόβου στα μάτια μου, με σταθερή φωνή της απαντώ : «Μαριάννα μου, έβαλες τα χέρια σου και προστάτευσες τον εαυτό σου.
Τον έσωσες τον εαυτό σου ! Αυτό που έκανες ήταν καταπληκτικό, μπράβο σου !» Η Μαριάννα με κοίταξε μια στιγμή, σταμάτησε να κλαίει και πήγε να συνεχίσει αμέριμνη το παιχνίδι της.
Οι γονείς είπαν για την πρώτη περίπτωση :
Η μητέρα μετέδωσε το άγχος της, το φόβο της στην κόρη της, προκατέβαλλε το αποτέλεσμα ( που απευχόταν ! ) και δημιούργησε φοβία στην κόρη της. Δεν είχε ψυχραιμία και υπομονή, ούτε και εμπιστοσύνη στο παιδί της. Ήταν υπερπροστατευτική, δεν άφηνε το παιδί της να ανεξαρτητοποιηθεί. Ένιωθε ανασφάλεια για τον εαυτό της. Ίσως η μητέρα να φοβόταν την αρνητική κριτική από άλλους σε περίπτωση ατυχήματος ή φοβόταν μήπως οι τρίτοι αποκωδικοποιήσουν την ψυχραιμία της ως αδιαφορία. Τα προσωπικά βιώματα επηρεάζουν τη συμπεριφορά προς το παιδί.
Για τη δεύτερη περίπτωση οι γονείς εξέφρασαν τις εξής απόψεις :
Ο γονέας επιβράβευσε τη συμπεριφορά της κόρης του, γεγονός που τη βοηθά να αναπτύξει την αυτοπροστασία της και την αυτοπεποίθησή της.. Της δίδαξε και όρια. Έδειξε εμπιστοσύνη προς το παιδί, το ενθάρρυνε και το καθοδηγούσε προς την αυτονομία του, δείχνοντας υπευθυνότητα και έχοντας ο ίδιος σιγουριά και αυτοπεποίθηση. . Τόνισε τα θετικά στοιχεία .Ενίσχυσε την ανάληψη πρωτοβουλίας και την ανεξαρτησία του παιδιού. Το άφησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του. Βοηθά έτσι το παιδί του να αναγνωρίσει και να έχει πίστη στις δεξιότητές του.
Στην πρώτη λοιπόν περίπτωση ο γονέας με τη στάση του προκάλεσε ο ίδιος αυτό που απευχόταν.
Στη δεύτερη περίπτωση, ο γονέας αποφάσισε να εστιαστεί στο θετικό, στο ότι το ίδιο το παιδί, κατάφερε μόνο του να προστατεύσει τον εαυτό του. Του έθρεψε λοιπόν την αυτοηγετικότητα του, την αυτοεκτίμησή του, την αξιοσύνη του, κάτι που είναι ακρογωνιαίο και θεμελιώδες στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Εστιάστηκε στο θετικό, σ’ αυτό που κατάφερε το παιδί, κι όχι στο αρνητικό.
Το «πώς» λοιπόν, βλέπει ο γονέας τα πράγματα, το πώς τα χειρίζεται παίζει καθοριστικό ρόλο. Είναι λοιπόν σημαντικό να τα «διαβάζει» με τρόπο που υπηρετεί ζωή, που υπηρετεί το «μεγάλωμα» του παιδιού. Για να το κάνει όμως αυτό, για να αλλάξει η ματιά του, εκπαίδευσε πρώτα τον εαυτό του. Άρα, το «μεγάλωμα» του γονέα, μεγαλώνει ( και ) το παιδί.
Νίκος Μαρκάκης, Ψυχολόγος –Δάσκαλος
Συντονιστής της «Σχολής Γονέων
Αφήστε μια απάντηση