ΘΕΜΑ : ΕΦΗΒΕΙΑ, ΜΕΡΟΣ 2ο
Σ΄αυτήν τη συνάντηση προσπαθήσαμε να μπούμε στο μυαλό και στην ψυχή του έφηβου, να τον καταλάβουμε και να τον νιώσουμε, με έναν τρόπο διαφορετικό από τους συνηθισμένους : μέσα από το δικό μας εαυτό και από τη δική μας εφηβεία σε σχέση με τους δικούς μας γονείς.
Δουλεύοντας στην αρχή ατομικά και απόρρητα, απαντήσαμε γραπτώς σε μερικές ερωτήσεις που αφορούσαν στη δική μας εφηβεία, στη σχέση μας με τους γονείς μας, αλλά και στην τωρινή ζωή μας, ως γονείς και σύντροφοι.
Κατόπιν, μοιραστήκαμε στην ολομέλεια τα συμπεράσματα, τις διαπιστώσεις μας, καθώς και τις απορίες και τα συναισθήματά μας. Να ποια ήταν :
Μόνο όταν γίνεις γονιός, καταλαβαίνεις ! Ό,τι μας λέγαν οι γονείς μας, μας το λέγαν από αγάπη.
Αυτό που δεν ήθελα σαν παιδί, το κάνω τώρα στα δικά μου παιδιά !
Οι γονείς μας, αν και δεν ήταν μορφωμένοι, τα κατάφερναν μάλλον καλύτερα. Εμείς σηκώνουμε και χέρι καμιά φορά, αλλά εκπαιδευόμαστε. Μαθαίνουμε και από τα παιδιά μας.
Το ένα παιδί μας, μοιάζει στον ένα γονιό, το άλλο στον άλλο. Το ίδιο γινόταν και στη δική μας πατρική οικογένεια ! Προσπαθούμε να κρατήσουμε τα καλά στοιχεία, τα θετικά από τους γονείς μας και να διώξουμε τα αρνητικά, π.χ. όταν θυμώνουμε, να μετράμε μέχρι το 10, πριν κάνουμε κάτι. Και να μη συζητάμε, όταν είμαστε θυμωμένοι. Τα θετικά: υπομονή, διάλογος, αγάπη, εμπιστοσύνη, τρυφερότητα, ενδιαφέρον, επαφή, εναλλακτικότητα, υπομονή, δόσιμο.
Δεν τα καταφέρνουμε όταν έχουμε άγχος. Όταν είμαστε ήρεμοι, τα καταφέρνουμε. Να χτίσουμε σχέση, επαφή με το παιδί μας.
Ο γονέας είναι το πρότυπο. Αν το χτυπάμε εμείς, αυτό θα μάθει και το παιδί μας, να σηκώνει χέρι…
Να «χαμηλώσουμε» στο ύψος του παιδιού, να του εξηγήσουμε ότι δεν το μαλώνουμε, αλλα το νοιαζόμαστε, και το αγαπάμε. Εξάλλου, βελτιωθήκαμε, αποκτήσαμε υπομονή, αν και δεν είχαμε. Τα δουλεύουμε μέσα μας όλα αυτά. Οδηγός η ανάγκη μας να γίνουμε καλύτεροι γονείς. Βοηθάει η ανταλλαγή εμπειριών με τους άλλους γονείς.
Τα παιδιά είναι ελιξήριο! Μας ανεβάζουν στους ουρανούς, μας ηρεμούν. Όταν είμαι πυρ και μανία από τη δουλειά, μπαίνοντας στο σπίτι, τα ξεχνάω όλα, αγκαλιάζω τα παιδιά μου, τα φιλάω. Έβαλα όρια στον εαυτό μου. «Μεγάλωσα» εμένα. Ας κάνουμε και λάθη, νιώθουμε γεμάτοι.
Κουβαλάμε και οι δύο γονείς βιώματα από το δικό μας σπίτι. Αφήνουμε στην άκρη τα αρνητικά τους. Συζητάμε με το σύντροφό μας και προσπαθούμε μαζί να μην εφαρμόζουμε τα αρνητικά. Ο αγώνας είναι καθημερινός.
Να έχουμε καλή διάθεση, να κάνουμε αστειάκια. Τα περιμένουν τα παιδιά. Να δίνουμε χρόνο στα παιδιά.
Όταν τα συζητάς με άλλους, δε νιώθεις μόνος…
Κλείσαμε με συναισθήματα ανακούφισης, και «υπέροχα ! τα παιδιά ας είναι καλά !» Πάει και ο θυμός που είχε κάποιο «κομμάτι» μας !
Αφήστε μια απάντηση